หลังจากเลิกเรียนปุ๊บ หยาดลดาก็ขับรถมายังเพนต์เฮาส์ของเพลิงพศุตม์ปั๊บ และเธอก็ค่อนข้างทำเวลาได้ดีทีเดียว มาถึงก็แตะคีย์การ์ดที่อุปกรณ์หน้าลิฟต์ จากนั้นก็เข้าไปด้านในแล้วรอให้ประตูเปิดเมื่อถึงชั้นที่ต้องการ
มาถึงก็แอบตกใจเล็กน้อยเหมือนกัน ตอนแรกเธอคิดว่าเพลิงพศุตม์น่าจะยังไม่กลับ ทว่าพอเดินเข้ามาใกล้กลับเห็นอีกฝ่ายนั่งรออยู่ที่โซฟาก่อนแล้ว
“เรนมาแล้วค่ะ” เธอส่งเสียงทักทาย ก่อนจะเดินเข้าไปหาเพลิงพศุตม์ใกล้ๆ อย่างคุ้นชิน
ซึ่งทุกอย่างก็ไม่ต่างจากที่คิด ทันทีที่เธอเดินมาหาเพลิงพศุตม์ก็ดึงรั้งเธอลงมานั่งบนตักทันที เขาใช้สองแขนแกร่งกอดเอวเธอไว้หลวมๆ ใบหน้าหล่อคมคายวางเกยไว้บนลาดไหล่บอบบาง
ทุกการกระทำที่เพลิงพศุตม์แสดงออกมาล้วนบ่งบอกว่าเขากำลังเหนื่อยล้าเอามากๆ
“ขึ้นไปพักผ่อนข้างบนมั้ยคะ” หยาดลดาเสนอความคิดเห็น เมื่อเห็นว่าเพลิงพศุตม์นั่งกอดเธอแล้วหลับตานิ่งๆ มาสักพักแล้ว
ได้ยินแล้วก็ส่ายหน้า
