เป็นเวลาร่วมอาทิตย์แล้วที่เพลิงพศุตม์แทบจะไม่มีเวลาพักหายใจ เพราะโปรเจกต์ใหญ่ที่ต้องรับผิดชอบในไตรมาสนี้ รุมเร้าจนเขาแทบไม่มีเวลาได้พักผ่อนหย่อนใจ รวมถึงไม่ค่อยมีเวลาไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงหยาดลดาเท่าที่ควร ให้คุ้มกับค่าจ้างจำนวนไม่น้อยที่เขาจ่ายให้เธอไปด้วย
“ชวิน ก่อนจะเริ่มประชุมรอบบ่าย ผมมีเวลาพักกี่นาที” เอ่ยถามเลขาคู่กาย ระหว่างเดินตรงเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัว
“ประมาณสี่สิบนาทีครับนาย นายจะรับอะไรรองท้องก่อนมั้ยครับ”
“ไม่ละ ฉันอยากพักสายตาสักหน่อย”
“ได้ครับนาย” ได้ยินคำสั่งแล้วก็พยักหน้ารับทันที
“อ้อ แล้วเข้ามาปลุกฉันก่อนเวลาประชุมด้วย สัก 10 นาทีกำลังดี”
“รับทราบครับนาย”
เพลิงพศุตม์พยักหน้าพอใจ ก่อนจะเปิดประตูเข้าห้องทำงานไปเพื่อพักสายตา หลังจากนี้ทั้งวันต้องนั่งจมอยู่แต่กับห้องประชุมไม่ได้ลุกไปไหน อีกทั้งสมองก็แทบจะไม่มีเวลาว่างให้คิดอะไรอื่น
เขาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ ปล่อยแผ่นหล
