ติญญานนท์หัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อร่างบางในอ้อมแขนสั่นไหวน้อย ๆ ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตแก้มนวลแผ่วเบา ก่อนจะเชยคางหล่อนขึ้นมาสบตา
หญิงสาวเหมือนต้องมนต์ เมื่อดวงตากลมโตดำขลับของหล่อนประสานกับ ดวงตารียาวคมกล้าของเขา เปล่งประกายแสงแห่งความรักออกมาอย่างไม่มีปิดกั้น และหัวใจของเขาก็อยู่ในแววตาแว่วหวานของเขาด้วย
“รักฉันหรือเปล่า...”
เขากระซิบถามเสียงพร่าที่ข้างใบหูหอมกรุ่นของหล่อน ก่อนจะฝังจุมพิตหนัก ๆ นั้นที่ลำคอระหง บทมากรเอียงคอหนี ขนลุกซู่ไปทั่วร่าง
“ค่ะ กอบัวรักพี่ติญญ์”
สิ้นคำพูดของบทมากร ริมฝีปากอันหิวกระหายของติญญานนท์ก็บดขยี้ลงมาอย่างเร่าร้อน ดุดัน บทมากรประคองกอดเขาไว้แนบแน่น กายสาวลุกเป็นไฟด้วยความเร่าร้อนของเพลิงเสน่หา
หญิงสาวเผยอเรียวปากอิ่มตอบรับจุมพิตหิวกระหายของเขาอย่างไม่รู้จักอิ่มเอม สองมือของหล่อนกระชับศีรษะได้รูปของเขาเอาไว้ ปลายนิ้วเรียวงามของหล่อนสอดแทรกเข้าไปในเส้นผมสีดำ
