ตอนอวสาน

รุ่งเช้าติญญานนท์ก็ขับรถพาบทมากรมาที่ไร่ดวงตะวัน เขาตั้งใจจะมากราบขอโทษบิดาและมารดาของเขา ที่เมื่อก่อนนี้เขาโง่เขลาไม่ยอมรับฟังเหตุผลของท่านเลย แต่ตอนนี้เขาเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว และก็ยินดีจะรับโทษจากพวกท่านอย่างเต็มใจ ขออย่างเดียวให้พวกท่านอภัยให้กับคนนิสัยเสียอย่างเขาเท่านั้น ชายหนุ่มก้าวเท้าลงมายืนข้างรถ ดวงตารียาวคมเข้มของเขาเจือไปด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด บทมากรเห็นท่าทีเคร่งเครียดของเขาแล้วก็อดสงสารไม่ได้ “พี่ติญญ์คะ ทุกอย่างจะดีขึ้นค่ะ สู้ ๆ ค่ะ” หญิงสาวยิ้มหวานให้กับบุรุษรูปหล่อตรงหน้า ติญญานนท์ฝืนยิ้มตอบหล่อนออกไป ในใจของเขาตอนนี้นั้น เหมือนกำลังถูกเข็มทิ่มไม่หยุด ความหวาดวิตกสาดโครมเข้าใส่เขาไม่ยั้ง “เราเข้าไปข้างในเถอะ เพราะถ้าช้าไปกว่านี้ฉันอาจจะตายเพราะความเครียดก็ได้” ติญญานนท์พูดออกมาเสียงกระด้าง ก่อนจะเดินนำหญิงสาวเข้าไปด้านใน ที่ห้องรับแขกของบ้าน อภิญญาและเตชะวิ