บทมากรรู้สึกแปลกใจไม่น้อย เมื่อกรนาราพาหล่อนมาหยุดยืนอยู่หน้ากระท่อมร้างหลังหนึ่งในไร่ดวงตะวัน แสงสว่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่ของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับโค้งฟ้าไป ทำให้หล่อนมองเห็นความผุพังของมันอย่างเห็นได้ชัด
หญิงสาวกวาดสายตาสำรวจไปโดยรอบบริเวณกระท่อมหลังนี้อย่างหวาดหวั่น สายลมยามเย็นที่พัดมากระทบกับผิวกายเย็นยะเยือก ทำให้หล่อนต้องยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดอกไว้เพื่อบรรเทาความเหน็บหนาว ที่ตอนนี้มันเกาะกินไปทั่วเรือนร่าง หรือแม้แต่หัวใจของหล่อนก็ไม่เว้น
นี่หล่อนคิดถูก หรือคิดผิดกันแน่ ที่ตัดสินใจอย่างนี้ ตัดสินใจที่จะแก้ปัญหาด้วยตัวเอง โดยไม่ได้ปรึกษากับติญญานนท์ก่อน หล่อนจะสามารถรับมือกับความชั่วร้ายของผู้หญิงคนนี้ได้แค่ไหนกัน
“คุณพาฉันมาพบใครกัน ฉันไม่เห็นใครสักคน”
คำพูดสั่นเทาของบทมากรทำให้กรนารายิ้มเยาะออกมาอย่างถูกใจ หล่อนเดินตรงเข้าไปหาเหยื่อของหล่อนอย่างมุ่งร้าย
“เดี๋ยวเธอก็ได้พบ เ
