“รับกรรมเหรอ ก่อนที่กรรมบ้าบอนั้นมันจะมาถึงฉัน เธอก็คงยับเยินไปแล้วล่ะ”
รอยยิ้มที่เหมือนกับประตูนรกของกรนาราระบายไปทั่วหน้างดงามของหล่อน บทมากรตัวสั่นเทาขึ้นทวีคูณเมื่อเริ่มรับรู้กลิ่นไอของความชั่วร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาช้า ๆ
“ขอให้มีความสุขนะ สาวน้อย เดี๋ยวฉันจะไปพาติญญานนท์มาช่วย แต่จะมาทันช่วยเธอจากบทรักของคนงานกักขฬะที่ฉันเตรียมไว้ให้หรือเปล่านั้น ฉันไม่รับปากนะ แต่พยายามมาให้ทัน”
กรนาราปล่อยมือจากศีรษะของบทมากร หล่อนยืนขึ้นก่อนจะเดินหายออกไปนอกกระท่อมนั้น แต่ถึงแม้กรนาราจะออกไปแล้วแต่เสียงหัวเราะอย่างสะใจของหล่อนก็ยังคงดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของบทมากรไม่จางหาย
หญิงสาวพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก หล่อนเดินตรงไปที่ประตูไม้ไผ่เก่า ๆ ที่เป็นทางออกเดียวของห้องนี้ แต่ถึงแม้สภาพมันจะเก่าใกล้ผุพัง แต่ความทนทานของมันก็มีมากเกินแรงจากร่างบอบบางของหล่อน หญิงสาวพยายามจนถึงที่สุดก็ไม
