บทมากรเงยหน้าขึ้นมองประตูที่ถูกเปิดกว้างออก ก่อนจะปิดลงอย่างแน่นหนา หญิงสาวตัวสั่นเทาขึ้นมาอย่างหวาดกลัว ภัยอันตรายที่ผู้หญิงทุกคนหวาดกลัวกำลังจะเกิดขึ้นกับหล่อน
ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ และก็ใกล้มากจนหล่อนต้องเบิกตาค้าง แม้จะมีเพียงแสงน้อยนิดของพระอาทิตย์ที่ยังคงหลงเหลือไว้บนโลก แต่หล่อนก็จำเขาได้ ความหวาดกลัวที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งหัวใจเมื่อครู่นี้จางหายไปโดยสิ้นเชิง รอยยิ้มแห่งความดีใจในโชคชะตาระบายขึ้นเต็มดวงหน้า
“คุณลุง... คุณลุงหนูกอบัวเองนะ”
และหล่อนก็เห็นผู้ชายคนนั้นมองหล่อนอย่างไม่อยากเชื่อเช่นกัน เขาทรุดลงนั่งใกล้ ๆ กับหล่อน รอยยิ้มจากใบหน้าคร้ามแดดของลุงตรงหน้าทำให้บทมากรรู้แล้วว่าภัยมันกำลังจะเคลื่อนที่จากหล่อนไปแล้ว
“หนูมาอยู่นี่ได้ยังไง โอ้...ลุงไม่อยากเชื่อเลย ก็เมื่อเช้าหนูอยู่สถานีขนส่งไม่ใช่หรือ” บทมากรยิ้มให้เขาทั้งน้ำตา ความดีใจแล่นไปทั่วร่าง
“หนูเปลี่ยนใ
