“ติญญ์ ฟังลุงนะ แม่เขารักติญญ์ แต่เขาจำเป็นต้องยอมให้ติญญ์ไปอยู่กับคุณย่า ก็เพราะถูกคุณย่าบังคับ ไม่ใช่แม่เขาไม่รักติญญ์ รู้ไหมว่าแม่เขานอนร้องไห้คิดถึงติญญ์ทุกคืน อย่าเข้าใจแม่เขาผิดเลยลูก”
คำอธิบายที่ติญญานนท์คิดว่าไร้สาระที่สุดเท่าที่ฟังมา ดังออกมาจากปากของผู้ชายที่เขาเกลียดที่สุดในโลก
ผู้ชายคนนี้แหละ มันคนนี้... ที่แย่งแม่ไปจากพ่อของเขา ทำให้พ่อของเขาต้องตรอมใจตาย มันคนนี้แหละที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของเขา แล้วยังมีหน้ามาสั่งสอนเขาอีกหรือ เขาอยากจะฆ่ามันให้ตายคามือนัก
“แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน แกมันเลว แย่งได้แม้แต่เมียคนอื่น ไอ้สารเล...”
ก่อนที่ติญญานนท์จะสบถคำหยาบคายออกมาจบประโยค ฝ่ามือของใครคนหนึ่งก็กระทบเข้าที่หน้าหล่อเหลาของเขาอย่างจัง จนใบหน้าของเขาต้องหันไปตามแรงปะทะนั้น
ท่ามกลางความตกใจของทุกคน แม้กระทั่งเจ้าของฝ่ามือเอง แต่ติญญานนท์กลับหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ชายหนุ่มยกมือ
