“เธอกำลังแหย่ให้เสือตื่นรู้ตัวบ้างไหม”
ข้อมือกลมกลึงของหล่อนถูกรวบเข้าไปไว้ในอุ้งมือใหญ่ของติญญานนท์เมื่อเขาพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับหล่อน สายตาของเขามันแทบจะทำให้หล่อนละลายลงไปตรงหน้า
“และตอนนี้เสือผู้หิวโหยก็ตื่นแล้วด้วย มาให้ฉันกินเธอซะดี ๆ”
โดยไม่คาดคิด ติญญานนท์กระชากร่างบางของบทมากรให้ล้มลงไปในอ่างน้ำที่เขานอนอยู่ สายน้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว ร่างของเขาที่รองรับหล่อนอยู่ใต้น้ำทำให้หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งเยี่ยงชายชาตรีของเขาได้อย่างแนบสนิท
“อย่าค่ะ ปล่อยฉันก่อนเถอะ”
บทมากรพูดออกไปเสียงอู้อี้แทบฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะตอนนี้ฝ่ามือหนาใหญ่ของเขาเริ่มทำงานแล้ว ร่างบางของหล่อนถูกพลิกให้ลงไปนอนอยู่ใต้ร่างเขา ริมฝีปากของเขากำลังโน้มต่ำลงมาหาหล่อน ใบหน้าหล่อบาดใจของเขาเปื้อนไปด้วยความปรารถนา
“ทำไมล่ะ เธอก็อย่างให้ฉันทำอย่างนี้ไม่ใช่เหรอ ตาเธอมันฟ้อง”
เสียงกระซิบแหบพร่าที่เจือไปด้วยควา
