เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์อิ่มรัก ติญญานนท์ก็ไม่รีรอที่จะไปชำระความกับคุณอาของเขาทันที แต่ภาพคุณย่าของเขากับอาเล็กกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข ทำให้เท้าแข็งแรงของติญญานนท์ต้องชะงักอยู่กับที่ ความคิดบางอยางจู่โจมหัวใจของเขา แต่เขาก็ปัดไม่ไปสิ้น เหลือไว้แต่ความแค้นเคืองที่สาวิตรีจงใจทำร้ายผู้หญิงของเขาเท่านั้น
“อาเล็ก ผมมีเรื่องจะพูดด้วยครับ ขอเวลาสัก 5 นาที”
ท่าทางบอกบุญไม่รับของหลานชายทำให้คุณหญิงศรีสุดารู้สึกแปลกใจไม่น้อย แต่ผิดกับสาวิตรีหล่อนเริ่มรู้สึกความหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะแล้ว
“มีอะไรหรือติญญ์ คุยตรงนี้ไม่ได้เหรอ”
คุณหญิงศรีสุดาถามขึ้นอย่างสงสัย ติญญานนท์หันไปยิ้มให้กับผู้เป็นย่าของเขา ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าสาวิตรีเขม็ง รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากของเขา
“แล้วอาเล็กว่ายังไงล่ะครับ ถ้าอยากคุยที่นี่ ผมไม่ขัดข้องอยู่แล้ว”เหมือนมัจจุราชเอาหอกแหลมมาทิ่มคอหอยของหล่อน สาวิตรี
