อุทุมพรกวาดตามองบุรุษหนุ่มรุ่นลูกตรงหน้าอย่างรังเกียจ หล่อนไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าของติญญานนท์อย่างไม่รักษามารยาทสักนิด จนบทมากรต้องลอบมองเขาอย่างรู้สึกผิด
“นังกอบัวนี่เหรอหลานชายของเจ้านายแก ฮึ ฉันว่าผัวแกมากกว่า อย่ามาดัดจริตโกหกฉันดีกว่า”
คำพูดของผู้หญิงที่บทมากรแนะนำว่าเป็นมารดาของหล่อน ทำให้ติญญานนท์ถึงกับสะอึก แล้วก็อดที่จะไม่พอใจไม่ได้
“แม่คะ คุณติญญ์เป็นหลานชายของเจ้านายหนูจริง ๆ ค่ะ แม่เชื่อหนูเถอะนะ”
บทมากรหน้าร้อนผ่าวเมื่อเจอคำพูดแบบไม่ไว้หน้าของมารดาเข้าไป หล่อนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียจริง ๆ
“ผม ติญญานนท์ วรารงษ์รักษ์ เป็นหลานชายของคุณหญิงศรีสุดา วรารงษ์รักษ์ เจ้าของคฤหาสน์อิ่มรัก คุณน้าน่าจะเชื่อคำพูดของลูกสาวตัวเองนะครับ เพราะเธอไม่ได้โกหกเลยสักคำ”
อุทุมพรจ้องหน้าผู้ชายที่พึ่งแนะนำตัวเองตรงหน้าหล่อนอย่างตกใจสุดขีด วรารงษ์รักษ์ อย่างนั้นเหรอ คุณหญิงศรีสุดา คฤหาสน
