บทมากรส่งธนบัตรจำนวนหนึ่งให้กับรถสามล้อที่อุตส่าห์ขับมาส่งหล่อนถึงหน้าบ้าน ก่อนจะค่อย ๆ สาวเท้าเดินเข้าไปในตัวบ้านหลังสีขาวกะทัดรัดสวยงาม หญิงสาวยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองจนแห้ง ก่อนจะฝืนฉีกยิ้มแจ่มใสออกมา แต่รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้างามนั้นกลับแล้งแห้งยิ่งกว่าข้าวในหน้าขาดน้ำซะอีก
“กอบัว สู้ ๆ”
คำพูดนี้ที่เคยปลอบใจหล่อนได้ผลมานักต่อนักแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับใช้อะไรไม่ได้เลย ความอาลัย ห่วงหาคนรักกำลังจู่โจมหล่อนราวกับใครยิงปืนมาถูกขั้วหัวใจของหล่อน มันเจ็บปวดทรมาน ทุกข์ทนจนแทบจะยืนไม่อยู่ น้ำตาที่ว่าเช็ดแห้งไปแล้ว ก็ไหลออกมาอีก จนหญิงสาวหมดปัญญาจะฝืนมัน
“คุณติญญ์ขา ฉันคิดถึงคุณ”
หญิงสาวพึมพำออกมาเบา ๆ จนแทบไม่ได้ยิน แต่เสียงนั้นกลับดังก้องในใจของหล่อนชัดเจน หล่อนรักเขา หล่อนคิดถึงเขาเหลือเกิน คิดถึงที่สุด
หญิงสาวกลั้นสะอื้นครั้งสุดท้าย ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูบ้านเข้าไปด้านใน ต่อแต่นี้ไป
