“เธอกลับไปซะ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก” เขาพูดทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้หันกลับไปมองหล่อนสักนิด
“ไม่ค่ะ กอบัวไม่กลับ ถ้าพี่ติญญ์ไม่กลับ”
บทมากรไม่ยอมแพ้ แม้ความเย็นชาของเขาจะคลอบคุมไปทั่วร่างของหล่อนหมดแล้ว และความดื้อแพ่งของหล่อนก็ทำให้ติญญานนท์สติขาดผึ่ง เขาหันกลับมาจ้องหน้าหล่อน ก่อนจะคำรามออกมาอย่างเดือดดาล เกรี้ยวกราด
“ฉันจะทรมาน ก็เพราะเห็นหน้าเธอนั้นแหละ ไปให้พ้นหน้าฉันนะ ไป!”
หัวใจที่ว่าเจ็บปวดที่สุดแล้ว ตอนนี้มันกลับเจ็บช้ำเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขาไม่ต้องการหล่อนแล้ว บทมากรก้าวเท้าไม่ออก ได้แต่ยืนมองเขาเดินกลับเข้าไปในห้อง
กรนาราเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็แอบยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ และไม่รอช้าหล่อนก็เริ่มปฏิบัติการทันที หล่อนจะไม่ยอมให้ติญญานนท์ตั้งตัวได้เด็ดขาด
หญิงสาวเดินเข้าไปกอดแขนติญญานนท์แสดงความเป็นเจ้าของ ติญญานนท์ก้มลงมองแ
