ภายในรถช่างเงียบสงบ มันเงียบซะจนน่ากลัว บทมากรอดชำเลืองมองใบหน้าด้านข้างของติญญานนท์ไม่ได้ ภาพที่สะท้อนกลับมาในหัวใจของหล่อนก็คือ ผู้ชายที่หล่อนรักหมดหัวใจ ใบหน้าที่ดูอิดโรย หนวดเคราที่ขึ้นรกรุงรังไร้การใส่ใจ ไม่ได้ทำให้ความรักที่หล่อนมีให้เขาลดลงเลย มันเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา..
แต่... เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น หล่อนทำใจให้เป็นน้องสาวเขาไม่ได้... หล่อนรักเขา หญิงสาวเบนหน้าออกไปมองวิวนอกกระจกพร้อม ๆ กับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาอาบแก้มนวล เสียงสะอื้นของหล่อนทำให้ติญญานนท์หันมามอง
“เสียใจมากนักหรือไง ที่ฉันไปพรากเธอมาจากนายต้น”
น้ำเสียงเย็นชาของเขาตอกย้ำเข้าไปในหัวใจของหล่อน ราวกับเสาเข็มที่ถูกปั่นจั่นตอกเอาอย่างแรง หญิงสาวกัดฟันพูดออกมาโดยไม่หันมามองเขา
“ใช่ค่ะ กอบัวแค่อยากอยู่ใกล้ ๆ พี่ต้นเท่านั้น ก็คงเหมือนกับที่พี่ติญญ์อยากอยู่ใกล้ ๆ กับคุณกรนาราจนถึงขนาดต้องรีบจัดงานแต่งเร็
