เมื่อพิธีจบลง แสงแดดยามเย็นทอดตัวคลอเคลียบนผิวน้ำของลำธารหลังรีสอร์ต พงศ์วิชญ์พาอริสราเดินเล่นตามทางเดินหินกรวดที่ทอดยาวไปจนถึงระเบียงไม้ริมผืนน้ำซึ่งทางรีสอร์ตได้สร้างขึ้นใหม่ เสียงนกร้องเบาๆ คล้ายบทเพลงอวยพรจากธรรมชาติ
เขาหันมามองเธอด้วยแววตาที่มีแต่ความรัก
“อาย...”
“คะ?”
“หลังจากนี้จะมีงานแต่งที่กรุงเทพฯ และชลบุรี พี่จะทำให้หนูเป็นเจ้าสาวที่งดงามที่สุด งานแต่งของเราจะจัดอย่างยิ่งใหญ่ ไม่ได้เรียบง่ายแบบนี้แน่นอน”
เธอยิ้มอายๆ
“ไม่ต้องใหญ่มากก็ได้ค่ะ แค่มีพี่อยู่ด้วยหนูก็มีความสุขที่สุดแล้ว”
เขาหัวเราะเบาๆ “แต่พี่อยากให้คนทั้งโลกเห็น ว่าผู้หญิงที่พี่เลือกคือคนที่พี่ภูมิใจที่สุดในชีวิต”
เธอยกมือแตะหน้าอกเขาเบาๆ
“งั้นหนูจะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดให้เหมาะสมกับเจ้าบ่าวคนนี้นะคะ”
เขายิ้ม ก่อนโอบเธอเข้ามากอดแน่น ปล่อยให้สายลมพัดผ่านกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนและเสียงน้ำกระทบฝั่งดังคลอเบาๆ
