พรปวีณ์กลืนน้ำลายลงคอช้าๆ หัวใจเธอเต้นแรงจนนิ้วมือเย็น เธอเคยคิดว่าความรักของเขาเริ่มจากหน้าที่ จากความสงสารหรือความผูกพันที่เกิดระหว่างภารกิจคุ้มกัน แต่คำพูดนี้ทำให้เธอรู้ว่ามันไม่ใช่
“พี่แสน...” เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ น้ำเสียงสั่นจนแทบกลืนหายไปกับเสียงลม “วีณ์ขอโทษนะคะ ที่โกหกเรื่องนั้น”
เขาส่ายหน้าเบาๆ “ไม่ต้องขอโทษหรอก ถ้าวีณ์ไม่ทำแบบนั้น พี่ก็คงไม่มีเหตุผลพอจะเข้าใกล้วีณ์เหมือนกัน”
พรปวีณ์หัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา
“แปลว่าวีณ์กับพี่โกหกเก่งกันทั้งคู่เลยสินะคะ”
“อืม...ก็เรียกว่าโกหกเพราะรักละกัน” เขาเอียงหน้าเล็กน้อย สายตานุ่มจนหัวใจเธอแทบละลาย
“ถ้าอย่างนั้น หนูก็ควรจะขอบคุณโชคชะตา ที่ทำให้คนโกหกสองคนได้มาอยู่ใต้ฟ้าดวงเดียวกันในคืนนี้สินะคะ” เธอยิ้มทั้งน้ำตา
“ถือว่าพูดได้ซึ้งมาก” เขาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำ
“ก็วีณ์เป็นนักแสดงนี่คะ” เธอยักไหล่ แต่แววตายังเต็มไปด้วยประกายอบอุ่น “แต่คื
