ศศิพิมลมองตามร่างสูงนั้นออกไปจนลับสายตา แล้วถึงได้รู้ตัวว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงแปลกๆ เหมือนเพิ่งวิ่งขึ้นบันไดมาหลายชั้น
“อะไรเนี่ย...” เธอพึมพำเบาๆ “เห็นคนหล่อแล้วต้องใจเต้นแรงขนาดนี้เชียวเหรอทราย”
ในขณะที่อีกฟากหนึ่งของถนน พงศ์วสิษฐ์พิงรถของตัวเอง มือหนึ่งถือกล่องชูครีม อีกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาบิดา
(“ไงเจ้าลูกชาย ไปดูตัวมารึยังล่ะ ได้ยินว่าขับรถไปเชียงใหม่เองเลยเหรอ”) ปลายสายถามกลับอย่างอารมณ์ดี
(“ครับพ่อ ผมไปดูมาแล้ว...”)
เสียงของพิษณุปลายสายฟังราบเรียบ
(“แล้วเป็นยังไง หน้าตาพอรับได้รึเปล่า”)
(“ก็ถือว่าไม่เลวครับสำหรับ...ว่าที่สะใภ้คนใหม่”) เขาตอบด้วยเสียงที่ฟังดูนิ่งแต่แฝงความแปลกใหม่ในน้ำเสียง
(“แต่ผมขอจัดการเอง ไม่ต้องให้พ่อเร่งเรื่องหนี้กับทางนั้น”)
(“อย่าบอกนะว่าแกจะยอมแต่งจริงๆ น่ะว่าน”)
(“ผมยังไม่เคยพูดว่าจะไม่แต่งนี่ครับ”) เขาเว้นจังหวะยิ้มมุมปาก
(“แต่ก่อนแ
