คืนนั้น...หลังจากอยู่ดูอาการของมารดาจนมั่นใจว่าไม่หนักอย่างที่คิดเขาก็เดินลงมาชั้นล่างอีกครั้ง ตั้งใจจะออกไปสูบบุหรี่ข้างนอก แต่กลิ่นหอมของอะไรบางอย่างลอยมาตามลมจนต้องหยุดหาสาเหตุ
กลิ่นนั้น...กลิ่นข้าวต้มปลา?
เขาเดินตามกลิ่นไปจนถึงครัว ก็เห็นหญิงสาวร่างเล็กกำลังตักข้าวต้มใส่ถ้วยอย่างตั้งใจ ผมยาวถูกมัดรวบหลวมๆ มีปอยผมเล็กๆ ลู่ลงมาเคลียแก้ม ทำให้เธอดูน่ารักแบบไม่ต้องพยายาม
“คุณป้าหลับแล้วค่ะ” เธอพูดโดยไม่หันมามอง เหมือนรู้ว่าเขายืนอยู่ตรงนั้น “คุณลุงบอกว่าคุณขับรถมาทั้งวัน ผิงเลยทำข้าวต้มไว้ให้ เผื่อจะหิว”
“ทำเองเหรอ” เขาถามเสียงเรียบ
“ค่ะ” เธอตอบอย่างมั่นใจ “รับรองว่าอร่อยค่ะ ถึงผิงจะทำอาหารไม่เก่งเท่าคุณป้า แต่ก็ไม่ทำให้ท้องเสียแน่นอน”
“งั้นขอลองดูหน่อยสิ” พงศ์วรินทร์เดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมจากตัวเธอ
“ปกติฉันไม่ค่อยกินข้าวต้ม แต่คืนนี้...อาจจะยกเว้นก็ได้”
ผลิตาหันมามองหน้าเขา ด
