“พี่วิชญ์...หนูว่าลูกจะมาแล้ว...”
เธอพูดเสียงเบาแต่สีหน้าเจ็บปวด
เขาชะงัก ก่อนดีดตัวขึ้นทันที
“จะมาแล้วเหรอ!? เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งขยับ เดี๋ยวพี่เช็กของก่อน”
พูดจบ เขารีบคว้า ‘กระเป๋าฉุกเฉิน’ ที่เตรียมไว้ตั้งแต่เดือนก่อน ตรวจเช็กทุกอย่างตามลิสต์ในคู่มือ บัตรประชาชน สมุดฝากครรภ์ ผ้าอ้อม เสื้อคลุม น้ำดื่ม และของใช้เด็กแรกเกิดทุกชิ้นอยู่ครบ
เขาย่อตัวลงข้างเตียง ลูบมือเธอเบาๆ
“ไม่ต้องกลัวนะครับ พี่อยู่นี่แล้ว” บอกแล้วก็ลุกขึ้นแล้วโน้มตัวลงมาสอดมือรองใต้ร่างกลมๆ ของเมียรัก
“พี่วิชญ์ใจเย็นๆ ค่ะ หนูยังเดินได้อยู่”
“ไม่ได้ พี่จะอุ้ม”
“อุ้มไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่หลังเดาะ”
“แต่พี่เรียนมาว่าคุณแม่ไม่ควรเดินเยอะตอนเจ็บท้องคลอด”
เขาว่าอย่างเคร่งขรึมจนเธอแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“เดี๋ยวพี่โทรแจ้งโรงพยาบาลก่อนว่าอายจะคลอดแล้ว”
ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที รถหรูของเขาก็แล่นออกจากเพนต์เฮาส์ มุ่งหน้าไปยัง
