บทที่ 37
มาเบลผู้อ่อนไหวกับผู้ชาย
"ถ้าคุณไม่ว่าอะไรผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณที่นี่เอง เดี๋ยวผมออกไปนอนข้างนอก ถ้าเกิดคุณกลัวหรืออยากเข้าห้องน้ำแล้วลุกไม่ไหวก็ตะโกนเรียกผมนะ"
"ขอบคุณค่ะ~"
พอฉันหลับตาลงคุณบอดี้การ์ดก็เดินออกไปด้านนอก เขาไม่ลืมที่จะปิดไฟแล้วเปิดไฟสีส้มหัวเตียงไว้ให้ฉัน น้ำตาของฉันมัน
ค่อย ๆ ไหลออกมาให้กับความโง่ของตัวเองที่ผ่านมา ฉันน่าจะฟังเพื่อนว่าไอ้น้องนายมันเป็นเด็กกะล่อน ฉันไม่คิดว่ามันจะชั่วถึงขั้นทำกับฉันแบบนี้
หลังจากนี้ก็ขอให้มันจบกัน อย่าได้เจอะได้เจอหรือเกี่ยวข้องกันอีกเลย...
เช้าวันใหม่ฉันตื่นขึ้นมาก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกมาดูคุณบอดี้การ์ดหน้าหล่อ แต่กลายเป็นว่าเขาตื่นเรียบร้อยแล้ว แถมตอนนี้ยังทำกับข้าวให้ฉันอยู่ในครัว
"อันนี้เป็นบริการเสริมหรือเปล่าคะ?"
คุณบอดี้การ์ดสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็หันมายกยิ้มให้ฉัน จากนั้นก็จัดการคนข้าวต้มในหม้อต่อ
"ผมคิดว่าคุณน่
