สายรหัสเด็กเทพ

“สายรหัสของหนูหล่อทุกคนเลยค่ะ” เสียงใสๆ ของนักศึกษาสาวปีหนึ่งที่กำลังยืนตะโกนประโยคนี้ที่หน้าคณะ เรียกความสนใจจากบรรดานักศึกษาคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมาได้ไม่น้อย บริเวณนั้นเป็นที่ตั้งของโต๊ะประจำกลุ่ม ‘เด็กเทพ’ ของคณะบริหารธุรกิจภาคอินเตอร์นั่นเอง เมื่อเธอพูดจนครบจำนวนตามที่ พี่รหัสแบบอาทิตย์สั่ง ชายหนุ่มจึงยอมเซ็นชื่อลงไปในสมุดล่าลายเซ็นพี่รหัสอันเป็นกิจกรรมที่น้องปีหนึ่งต้องทำ “อะ ไอ้พี่แบงค์มึงเป็นลุงรหัสเซ็นซะ” อาทิตย์โยนสมุดนั้นให้ธิติที่นั่งด้วยกัน ธิติรับมาหยิบปากกาเซ็นชื่อลงไปหูก็ได้ยินอาทิตย์พูดกับรุ่นน้องไปเรื่อยเปื่อย “สายรหัสเราคือเด็กเทพประจำ BBA ปกติจะมีแต่ผู้ชายก็คือพี่ชื่ออาทิตย์เป็นพี่รหัสเราเรียกพี่ทิตย์ก็ได้ ส่วนหนุ่มที่ไม่ค่อยหล่อ คนนั้นชื่อพี่แบงค์อยู่ปีสาม ส่วนโน่นที่กำลังเดินมาปู่รหัสของเราพี่ปีสี่ชื่อพี่อาร์ต” อาทิตย์ตะโกนเรียกอาชวินที่กำลังเดินตรงมา “พี่อาร์ตมาเซ็นชื่อให้น้องรหัสเราหน่อย” ท่ามกลางเสียงตะโกนโหวกเหวกของอาทิตย์ ธิติกลับได้ยินเสียงเล็กๆ ของสาวที่มากับน้องรหัสของเขา “นี่เหรอกลุ่มหล่อเทพ เด็กเปรตสิไม่ว่า” ชายหนุ่มเงยหน้ามองทันที ทันเห็นสาวน้อยที่กำลังจะละสายตาจากพวกเขาไปมองทางอื่นพอดี “น้องพูดอะไรนะครับเมื่อกี้” เขาถามตรงๆ แต่เธอส่ายหน้าปฏิเสธ “เปล่านี่คะ พี่หูฝาดหรือเปล่า ปรางยังไม่ได้ว่าอะไรเลย” เธอทำหน้าไม่รู้เรื่องได้อย่างแนบเนียน ธิติจ้องหน้ารุ่นน้อง ก่อนจะพยักหน้าแล้วทำท่าไม่สนใจ “ครับ แล้วเราชื่ออะไร ใครเป็นพี่รหัสเรา” อาชวินเข้ามาถึงพอดี คนที่เป็นพี่ปีสี่ยกมือรับไหว้น้องๆ สีหน้ายิ้มแย้มมากกว่าปกติ “สวัสดีครับ วันนี้เดี๋ยวพวกพี่ๆ พาไปกินข้าวนะ ไหนแนะนำตัวกันอีกครั้งสิ” การแนะนำตัวอย่างง่ายๆ เกิดขึ้น ทุกคนรับรู้ว่าสายรหัส เด็กเทพประกอบด้วย อาร์ตปีสี่ แบงค์ปีสาม อาทิตย์ปีสองและ กอหญ้าเฟรชชี่ปีหนึ่งถือเป็นสาวหนึ่งเดียวของสาย ส่วนเพื่อนของเธอที่มาด้วยกันคือปราง หรือปราณชนกเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันตอนปฐมนิเทศ ซึ่งปรางเองมีพี่รหัสคือลีโอ รุ่นพี่ในสายรหัสพ่อรวย ซึ่งลีโอเองก็เป็นเพื่อนสนิทกับอาทิตย์เช่นกัน เย็นนั้นอาชวินรับเป็นเจ้ามือพาน้องๆ ไปรับประทานมื้อเย็น ที่ร้านอาหารหน้าคอนโดเนื่องจากสอบถามแล้วว่าทุกคนพักทึ่คอนโดมิเนียมของมหาวิทยาลัยทั้งหมด อคินกับกรวิชญ์ตามมาทีหลังแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่คณะเดียวกัน จึงได้ทำความรู้จักกับน้องปีหนึ่งไปด้วย “แหม... จะหนีมากินกันแค่สายรหัสตัวเอง เราไม่ยอมหรอกเนอะพี่อาม” กรวิชญ์นั่งลงข้างปรางตามด้วยอคินหลังจากที่ทักทายกันแล้ว “พูดมาก มึงสั่งเร็วๆ น้องเขารออยู่” ธิติเร่งเพราะตนเองก็เริ่มหิวแล้ว การเลี้ยงต้อนรับน้องรหัสเป็นไปอย่างเรียบร้อย สองชั่วโมงต่อจากนั้นกอหญ้าและปรางก็ขอตัวกลับโดยที่อาทิตย์ได้นัดว่าอีกสองวันจะนำหนังสือและชีทเรียนวิชาต่างๆ ไปให้ที่คณะ ส่วนหนุ่มๆ ทั้งห้าคนต่างพากันกลับขึ้นห้องพักตัวเองเช่นกัน “มึงจะไปไหนวะอาร์ต” ธิติที่สังเกตเห็นว่าอาชวินไม่ได้เดินขึ้นตึกไปด้วยกัน แต่กลับเลี้ยวไปทางที่จอดรถ “กูมีธุระด่วน พวกมึงขึ้นไปกันเลย” อาชวินตอบสั้นๆ ธิติยักไหล่แล้วเดินตามเพื่อนเข้าลิฟต์ “ไอ้พี่อาร์ตมันไปไหนเหรอ” อาทิตย์ถามหลังจากประตูลิฟต์ปิดลง “มันบอกมีธุระ ช่างมันเถอะ” ธิติตอบอย่างไม่สนใจอีก “สงสัยไปหาสาว” กรวิชญ์ว่า “เออ กูว่ามันไปซื้อกินแหงๆ” อคินเห็นด้วย “อ้าว... แล้วทำไมไอ้พี่อาร์ตไม่ชวนเราล่ะ” กรวิชญ์สงสัย “มึงน่ะไปกินนมนอนเถอะ” ธิติตอบพลางยกมือขึ้นโบกศีรษะอีกฝ่าย “ไม่... เนี่ยหิวอีกแล้ว” กรวิชญ์เสียงดังขึ้น ขณะที่เดินตามกันออกจากลิฟต์ “อ้าวแล้วพวกมึงจะไปไหนกัน ทำไมไม่กลับห้องใครห้องมัน” อาทิตย์ถามเมื่อทุกคนเดินตามไปที่ห้องของเขา รวมถึงธิติด้วย “กูหิวอยากกินมาม่า” กรวิชญ์ตอบ “กูคอแห้งที่ห้องน้ำหมด” อคินว่า “ส่วนกูจะไปหาเบียร์กินที่ห้องมึง” ธิติตอบคนสุดท้าย อาทิตย์แยกเขี้ยว “พวกมึงดูปากกูนะครับ นี่ห้องคุณทิตย์ไม่ใช่ร้านสะดวกซื้อ นะครับโว้ยคุณมึงทั้งหลาย” “บ่ายนี้มีเรียนไหมวะ” ธิติถาม “ไม่มีแต่อามมันบอกให้ไปหาที่ชมรมดนตรีอะไรของมันนี่ล่ะ” อาทิตย์ตอบ “ไปทำไม มึงจะเข้าชมรมเหรอเล่นอะไรเป็น” “หลีสาวเป็นอย่างเดียวครับ นอกนั้นขนาดฟังอย่างเดียวหูกูยังเพี้ยนเลย” อาทิตย์ตอบทำให้ธิติหัวเราะหึในคอ อาทิตย์ขอตัวไปรับสายจากมารดาได้ครู่ใหญ่ ธิติเดินตามไปที่หลังตึกคณะ ทั้งสองต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงโวยวายกันดังมาแว่วๆ ธิติมองหาต้นเสียงพบว่ามันดังมาจากห้องน้ำหญิงใกล้ๆ บริเวณนั้นเอง “ใครตบกันหรือเปล่าวะพี่แบงค์” อาทิตย์เองก็ได้ยินเช่นกัน จากนั้นพวกเขาก็เห็นนักศึกษาสาวคนหนึ่งใบหน้าสวยเฉี่ยวแปลกตา เดินเร็วๆ ออกจากห้องน้ำ และมีนักศึกษาหญิงอีกสามคนเดินตามออกมากระชากไหล่ให้หันกลับไป พวกเขาเห็นคนที่มาคนเดียวถูกกระชากไหล่และเธอก็ป้องกันตัวด้วยการดึงมืออีกฝ่ายออกจากตัวและตบสวนไปที่ใบหน้าของเจ้าของมือคนนั้นทันที และจากนั้นก็เกิดการรุมทำร้ายร่างกายซึ่งเธอที่มาคนเดียวก็สู้ยิบตา “เฮ้ย เอาไงวะพี่ เข้าไปช่วยไหม” อาทิตย์และธิติกำลังจะเข้าไปแยกสาวๆ แต่เขาต้องชะงักเมื่อเห็นนักศึกษาสาวอีกสองคนวิ่งออกมาจากห้องน้ำและตรงเข้าช่วยคนที่ถูกรุมทันที “มึงโทรบอกไอ้จอม นั่นน้องรหัสมัน” ธิติจำหน้าสาวที่มาคนเดียวได้แล้วว่าเป็นน้องรหัสของ จิรกรหรือจอม เพื่อนร่วมรุ่นของอาทิตย์เอง ส่วนอีกสามสาวที่เป็นฝ่ายหาเรื่องก็เป็นนักศึกษาปีสองเหมือนอาทิตย์แต่เรียนคนละห้อง เนื่องจากในแต่ละชั้นปีจะมีการแบ่งนักศึกษาของคณะบริหารภาคอินเตอร์ออกเป็นสองห้องหรือสองกรุ๊ป เวลาเรียนจะไม่เจอกันยกเว้นการเรียนในห้องเรียนรวมที่เป็นวิชาพื้นฐานของมหาวิทยาลัย พวกเขารอดูจนกระทั่งพวกเธอแยกกันเอง ในตอนนั้นธิติจึงเห็นว่าอีกสองสาวที่มาช่วยเพื่อนคือน้องในสายรหัสของตัวเอง กนธิชาและปราณชนกนั่นเอง