ปรางว่าดีพี่ก็ว่าดี

“ปรางเข้าบ้านไปก่อน พี่มีอะไรจะคุยกับไอ้แบงค์มัน นิดหน่อย” ปริญบอกน้องเสียงอ่อนโยน ปราณชนกลังเลเธอมองหน้าพี่ชายและพ่อของลูกสลับกันไปมาก่อนจะทำตามที่พี่ชายบอก “ตอนนี้นายเป็นอะไรกับน้องสาวฉัน” ปริญเริ่มต้นแบบไม่อ้อมค้อม “ผมพูดได้จริงๆ เหรอ” ธิติถามอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่ “อย่ามากวนประสาท ก็บอกมาตรงๆ แต่ขอสุภาพหน่อยแล้วกัน” ปริญเองก็ไม่แน่ใจว่าที่ไอ้หมอนี่ถามว่าพูดได้จริงเหรอ มันหมายถึงอะไร แต่ในฐานะฝ่ายหญิงก็ขออะไรที่มันฮีลใจตัวเองก่อน “ก็... ง้อปรางอยู่ อยากให้กลับมาเป็นครอบครัวแต่ไม่รู้จะทำยังไงให้ดีกว่านี้” ธิติหมายความตามที่พูดจริงๆ ปราณชนกเหมือนจะเปิดใจเหมือนไม่มีกำแพง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรให้มากกว่านี้เธอถึงจะให้โอกาสกันจริง “อะไรของมึง ไม่รู้จะง้อยังไงมึงบ้ารึเปล่า” ปริญอดไม่ได้จะหลุดสรรพนามในเชิงหยาบออกมา น้องสาวเขาเป็นคนนิสัยดีมาก อ่อนหวาน เรียบร้อยน่ารัก มันพูดได้ยั