เสือยืนอยู่กลางขบวน เสียงกลองปู่จาดังสะท้อนก้องไปทั่วหมู่บ้าน ตุ้ม…ตุ้ม…ตุ้ม จังหวะนั้นไม่ต่างจากหัวใจของเขาที่เต้นหนักแน่น มั่นคง และไม่หวั่นไหว แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยเสียงดนตรี เสียงหัวเราะ และความครึกครื้น โลกทั้งใบของเสือกลับมีเพียงภาพเดียว ‘น้ำค้าง’ ผู้หญิงที่เดินเข้ามาในชีวิตเขาอย่างเงียบงัน แต่กลับเปลี่ยนทุกลมหายใจของชายที่เคยแข็งกร้าวให้รู้จักคำว่า ‘อ่อนโยน’ เรือนไม้หลังนั้น มีเสียงหัวเราะใสของเธอ แววตาที่อบอุ่นแต่ไม่อ่อนแอ มือเล็กๆ ที่ยื่นมาหยิบแก้วน้ำให้เขาในวันที่เหนื่อยล้า ทั้งหมดนั้นค่อยๆ ถักทอหัวใจของเสือ จนคำว่า’ บ้าน ‘มีความหมายชัดเจนเป็นครั้งแรกในชีวิต
วันนี้…เขามายืนตรงนี้ ไม่ใช่เพียงในฐานะชายหนุ่ม แต่ในฐานะชายคนหนึ่งที่พร้อมจะเป็นหลัก เป็นหลังคา และเป็นที่พึ่งพิงของผู้หญิงคนเดียวไปตลอดชีวิต
เสือแต่งกายงดงามสมศักดิ์ศรีเจ้าบ่าวล้านนา เสื้อม่อฮ่อมสีขาวคอจีน แขนยาว เนื้อผ้า
