EP 9 - กว่าจะรู้ตัว สิ่งนั้นก็หายไปแล้ว

อลิซกลับมาถึงห้องด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่คาดคิดว่าต้องมาโดนอะไรแบบนี้ มันช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย “เฮ้อ! เป็นแบบนี้อีกแล้ว” ร่างเล็กบ่นออกมาเบาๆ เธอค่อนข้างคิดหนักเพราะต้องแก้ไขปัญหาหลายอย่างและต้องแก้ไปทีละขั้น พอคิดได้แบบนั้นอลิซก็รีบโทรไปคุยกับแม่ บอกว่าเธอจะขอย้ายไปเรียนที่ใหม่ ซึ่งแม่ก็ไม่มีปัญหาอะไร อลิซรีบเข้าไปเช็คว่ามีที่ไหนพอจะเทียบโอนได้บ้าง เธอก็รีบโทรหาทางมหาลัยทันที.. ยังดีที่มีมหาลัยตอบรับคำขอ เธอได้ที่เรียนใหม่แล้ว ลงทะเบียนในเว็บไซต์เรียบร้อย แค่นี้ก็โล่งใจไปได้หนึ่งเปราะ ที่เหลือก็แค่ไปทำเรื่องย้ายออกพรุ่งนี้ อลิซล้มตัวนอนลงบนเตียง วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวัน ไหนจะต้องมาเจอกับเรื่องบ้าๆนี่อีก แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณและคิดว่าดีแล้วที่มันเป็นแบบนี้ วันต่อมา.. อลิซเตรียมเอกสารทุกอย่างใส่ในกระเป๋า ก่อนจะรีบนั่งรถไปมอตั้งแต่เช้า..เธอขึ้นไปบนตึกเพื่อทำเรื่องขอย้าย แล้วเธอก็ได้เอกสารจากฝ่าบุคคลมา เพื่อไปให้ฝ่ายบริหารต่างๆและอาจารย์ในคณะเซ็นรับทราบ ในขณะที่อลิซกำลังขึ้นลิฟต์ไปแต่ละตึก เพื่อเอาเอกสารไปให้แต่ละฝ่ายเซ็นอยู่นั้น เธอก็บังเอิญเจอกับแพมในลิฟต์โดยไม่ได้ตั้งใจ อลิซถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับเมินหน้าหนีไปทางอื่น เธอคิดในใจว่าทำไมโลกถึงชอบเหวี่ยงให้เธอกับยัยนี่มากเจอกันนักนะ “อ้าว!! อลิซ! บังเอิญเจอกันอีกแล้ว ได้ยินว่าจะย้ายหรอจ๊ะ!!” “ค่ะ!!” อลิซหันไปยิ้มให้แบบปลอมๆ แล้วตอบเธอเพียงประโยคสั้นๆ “หึ! นี่รู้ป่ะ! ว่าฉันกับม่อนกำลังจะหมั้นกัน หลังจากฉันรับหมวกเสร็จแล้ว” ได้ทีแพมก็เริ่มขิงอลิซใหญ่ เพราะคิดว่าตัวเองชนะและได้ทุกอย่างอยู่แล้ว “ใครถามมิทราบ! จะหมั้นก็หมั้นไปเถอะ!!กับผู้ชายเฮงซวยแบบนั้น ไม่มีใครเค้าเสียดายหรอก!!” อลิซหันหน้าไปพูดกับอีกฝ่ายอย่างมั่นใจ เธอแสยะยิ้มใส่แพมอย่างน่าหมั่นไส้ พอลิฟต์เปิดออกอลิซก็รีบก้าวขาเดินออกไปอย่างเชิดใส่ ปล่อยให้คนที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นพูดไม่ออกได้แต่โกรธจัด “นี่มึง!! ” แพมเผลอตะคอกใส่อลิซเสียงดัง ในขณะที่อลิซกำลังเดินออกจากลิฟต์ แต่หารู้ไม่ ว่ามีคนที่เดินอยู่แถวนั้นหันมามองแพมกันเต็ม เธอดันลืมตัวว่าต้องคีบลุคเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น พลันมือก็รีบกดปิดลิฟต์รัวๆเพราะรู้สึกอาย “อลิซๆ!! ทางนี้ๆ” พิมกวักมือเรียกเพื่อนอยู่ตั้งแต่ไกลๆ เพราะวันนี้ไม่เห็นเธอเข้าเรียนคาบเช้า “วันนี้ไม่เข้าเรียนคาบเช้าหรอ?” เนมถามขึ้นในขณะที่อยู่กันครบทุกคน “พอดีว่า..ฉันมีปัญหานิดหน่อยเลยทำเรื่องเทียบโอนไปเรียนที่อื่นน่ะ” “เอ้า! จริงหรอ?!” เพื่อนทุกคนทำหน้าเหว๋อเพราะไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน พวกเธอพึ่งจะเริ่มสนิทกันกับอลิซเอง “ทำไมอะ?!” “ก็นะ..เรื่องมันยาวอ่ะพิม เลยมาบอกลาพวกเธอวันนี้เลยแล้วกัน ฉันกำลังทำเรื่องอยู่น่ะ” “งี้พวกเราก็คิดถึงเธอแย่ล่ะสิ” เมย์พูดพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆ “เอาน่า..ฉันย้ายไปไม่ไกลหรอก ถ้าคิดถึงก็นัดเจอกันได้ ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้วนิ” อลิซพูดพร้อมกับจ้องมองหน้าเพื่อนสนิททั้งสามคน ถึงจะเป็นเวลาที่ไม่นานเธอก็มีความสุขมากที่ได้เจอเพื่อนดีๆ “พอดีว่าฉันต้องรีบไปแล้ว ต้องทำเรื่องให้เสร็จก่อนสี่โมงเย็น” “อ่อได้ พวกเราก็จะขึ้นเรียนต่อแล้ว” “โชคดีนะ อลิซ” “โชคดีๆ” เพื่อนๆยืนโบกมือให้อลิซ ก่อนที่เธอจะเดินออกไปจากตรงนั้น 13.34 น. อลิซก้มลงมองนาฬิกาที่ข้อมือ เธอยังต้องไปอีกห้าอาคาร จะทันเวลาไหมเนี้ย เธอพูดเบาๆกับตัวเอง ตัดมาฝั่งม่อนที่พึ่งรู้เรื่องจากปากแพม เขาก็รู้สึกตกใจอย่างมาก ชายหนุ่มได้แต่เก็บสีหน้าเอาไว้เพราะยังนั่งอยู่กับแฟนตัวเอง เขาพยายามปลีกตัวออกมาตามหาอลิซจนทั่วมอ แต่ก็ยังไม่เจอเธอซักที จนกระทั่ง.. “อลิซ!!” ร่างเล็กเห็นม่อนที่เรียกตามหลังมาและกำลังวิ่งตามเธอ อลิซก็ถอนหายใจออกมาพลางกรอกตาขึ้นข้างบนอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย “นี่ ได้ยินว่าจะย้ายหรอ?!” “อืมใช่” เธอพูดอย่างไม่สนใจพร้อมกับก้าวเท้าฉับๆรีบเดินเร็วๆ “ทำเรื่องอยู่ใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวพี่ไปเป็นเพื่อน” ชายหนุ่มพูดขึ้นเพราะเขารู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆที่อลิซย้ายออก “พอเถอะค่ะ! พี่ม่อน! หนูไม่อยากมีปัญหาจนถึงวันสุดท้าย” อลิซพูดตอกกลับอย่างประชดประชัน เธอรู้สึกหงุดหงิดที่เขาชอบเอาปัญหามาใส่เธออยู่เรื่อย หญิงสาวพลางคิดในใจว่า ดีแล้วแหละที่ได้ย้ายออก “ก็ไม่เป็นไรนี่ ไหนๆก็วันสุดท้ายแล้ว” ม่อนพูดเห็นแก่ตัวและไม่รู้สึกผิดอะไรอีกเช่นเคย มันทำให้อลิซรู้สึกเอือมระอามาก “พี่เอาเวลาไปดูแลพยาบาลสาวสุดสวยของพี่เถอะ!! ได้ยินเธอพูดว่ากำลังจะหมั้นกับพี่แล้วนี่คะ!!” อลิซพูดประชดเพราะเธอรู้สึกรำคาญเขาจริงๆ “ใครบอก ครอบครัวพี่ยังไม่ได้ตอบตกลงหรืออะไรเลย มีแต่แพมที่คิดไปเอง” “หรอคะ!! นี่ถ้าแฟนพี่เค้ามาได้ยินคงเสียใจแย่” อลิซทำเสียงเหมือนไม่อยากจะเชื่อ พร้อมกับพูดแซะชายหนุ่ม เมื่อไหร่ๆเขาก็พูดเอาแต่ได้ทุกที เธอเดินไปทำเอกสารต่อและพยายามเดินหนีเขา แต่ม่อนก็ยังตามอลิซไปทุกที่ หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงชอบทำให้มีปัญหานักนะ มันเป็นอะไร 15.50 น. “หนูทำเรื่องเสร็จแล้ว ทีนี้เราก็ไม่จำเป็นต้องเจอกันอีกแล้วนะ” อลิซยิ้มให้คนตรงหน้าอย่างไม่เต็มใจ เธองงกับเขามากว่าสรุปคือจะเลือกทางไหนกันแน่ คนใหม่ก็จะเอา คนเก่าก็ยังหวง คือมึงเลือกเอาซักทางเน้อะ! “อืม แค่นี้ก็พอแล้วแหละ” เขาพูดเสียงต่ำ พร้อมกับตีหน้าเศร้า ซึ่งอลิซก็ไมรู้ว่าเขาเศร้าจริงๆหรือแค่ตอแหลไปก็เท่านั้น “โอเค แยกกันตรงนี้” อลิซบอก ก่อนจะเดินหันหลังออกไปจากตรงนั้น ม่อนได้แต่ยืนมองหญิงสาวเดินจากไปอย่างรู้สึกสับสน อลิซนั่งรอรถสองแถวอยู่ เธอก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า ยังไม่ได้บอกฮาชิเลย แต่คิดไปคิดมา การที่เธอจะอยู่หรือจะไป เขาก็คงไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ตั้งแต่เรียนด้วยกันในช่วงซัมเมอร์จนถึงตอนเปิดเทอม รวมๆแล้วอลิซกับฮาชิก็รู้จักกันมาเกือบห้าเดือน หญิงสาวคิดว่า..ต่อให้มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ตอนที่มีฮาชิอยู่ เธอก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจมาก ต่อจากนี้คงได้แต่เก็บเขาไว้ในใจ เพราะยังไงก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว…