EP 20 - เคยจูบกับใครไหม

มหาลัย อลิซเดินตรงไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่หน้าตึกของคณะที่มาถึงอยู่ก่อนแล้ว ทั้งสี่คนก็ขึ้นห้องไปเรียนพร้อมกัน วันนี้มีเรียนเฉพาะช่วงเช้า ระหว่างเรียนอลิซก้มหน้าก้มตาตั้งใจเรียน แต่ก็มีความคิดฟุ้งซ่านเข้ามากระทบเป็นระยะ แม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดที่ฮาชิเปลี่ยนไปจากเดิมและทำอะไรตามใจตัวเองอยู่ตลอด แต่อลิซก็ต้องตามน้ำไปก่อน เพราะไม่ได้อยากมีปัญหา อลิซยังไม่รู้ว่าฮาชิทำอะไรได้บ้าง และท่าทางเย็นชาของเขาที่เธอมองไม่ออกนั่นแหละคือคำตอบ สาวน้อยถอนหายใจออกมาหนักๆ พร้อมกับมองไปยังจอโปรเจกเตอร์ ตัวหนังสือที่โชว์อยู่บนจอมันแทบไม่เข้าไปในสมองของเธอเลยสักนิด พอนั่งเหม่ออยู่นานจนได้สติ ก็ถึงเวลาต้องเลิกเรียนแล้ว “เลิกเรียนแล้วไปหาของหวานกินกันไหม?” “ลิซต้องรีบกลับอ่ะขนม” “งั้นหรอ เสียดายจัง” ใบหน้าหวานทำหน้าอ้อนใส่เพื่อนเป็นเชิงบอกว่าขอโทษ ก่อนที่จะก้มลงเก็บของหยิบใสกระเป๋าอย่างรีบๆ อลิซนึกย้อนไปถึงตอนเช้าที่ฮาชิบอกว่าจะมารับหลังจากเลิกเรียน สาวน้อยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอะไรเลย เพราะถ้าเขาโกรธขึ้นมาแบบเมื่อคืน อลิซก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ของทุกอย่างถูกเก็บเตรียมไว้ในรถตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว จะขัดตอนนี้มันก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แชต : ฮาชิ ฮาชิ : มายัง ฉันจอดรอนานแล้ว อลิซ : กำลังไป เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะรีบเดินไปยังรถหรูที่กำลังจอดรออยู่ “กว่าจะมาได้” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันทีที่อลิซเปิดประตูเข้ามานั่งข้างใน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆลอยมาแตะจมูก ถึงมันจะเป็นกลิ่นที่ดีมาก แต่เธอกลับไม่อยากได้กลิ่นของเขาเลยในตอนนี้ “พึ่งเลิก” อลิซพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ทำให้คนที่หันมามองหยักยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา แล้วรีบเหยียบคันเร่งออกจากมหาลัยทันที เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตลอดทางที่ขับไป ในรถแทบไม่มีเสียงพูดคุยอะไรกันเลย อลิซก็เอาแต่มองออกนอกหน้าต่างตลอดทาง พลางคิดในใจว่า..นี่หรอผู้ชายที่เธอเฝ้าคิดถึงเขาทุกวัน ตอนนี้หัวใจมันกลับไม่เหมือนเดิม เพราะโดนมองด้วยสายตาเย็นชาตลอด ไม่รู้จริงๆว่าฮาชิไปทำอะไรมาถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ คอนโดหรูสูงเฉียดฟ้า ภายในห้องที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา ทำให้อลิซอ้าปากค้าง เพราะมันกำลังบ่งบอกว่าเจ้าของห้องน่าจะไม่ธรรมดา ร่างเล็กเอาแต่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู โดยไม่ได้ยินว่าฮาชิได้แตะคีย์การ์ดและเดินนำหน้าเข้าไปก่อนแล้ว “จะยืนตรงนั้นอีกนานไหม” เสียงของฮาชิทำให้อลิซตื่นจากภวังค์ พอได้สติคนตัวเล็กก็รีบเดินเข้าไปข้างใน ก่อนจะรีบปิดประตูลงอย่างเบามือ ฮาชิวางของแล้วเดินตรงไปนั่งลงบนโซฟา เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทำให้คนตัวเล็กที่เดินเข้ามาตามหลังสังเกตเห็นสีหน้าเป็นกังวล “นายจะเล่าได้ยัง ว่าทำแบบนี้ทำไม รู้ไหมว่า..” “เงียบก่อนได้ไหม?” ไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่เป็นประโยคคำสั่ง ใบหน้าหล่อเริ่มออกอาการว่าเขากำลังหงุดหงิดกับสิ่งที่อลิซกำลังจะพูด “ได้ ถ้านายจะเอาแบบนี้” อลิซพูดเสียงแข็ง ก่อนจะกระแทกส้นเท้าเดินเข้าไปเก็บของและเอาเสื้อผ้าออกมาแขวนไว้ในตู้ ฮาชิได้แต่มองตามโดยไม่คิดอะไร มันยังไม่ถึงเวลาที่อยากจะเล่า ว่าแล้วเขาก็เอนหัวลงกับพนักพิงโซฟาแล้วหลับไปด้วยความเหนื่อย กว่าจะจัดของเสร็จก็เกือบตะวันจะตกดิน อลิซเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก แต่ก็เห็นว่าฮาชิยังหลับสนิทอยู่จึงเดินย่องเข้าไปนั่งข้างๆ เพราะกลัวว่าเขาจะตื่น อลิซจ้องมองใบหน้าตอนเขาหลับ มันดูไม่มีพิษภัยแถมหน้าตอนนี้ยังดูหล่อกว่าตอนที่เขาตื่นซะอีก เธอคิดในใจและบ่นพึมพำออกมาเบาๆว่า.. “ตอนหลับทำไมนาย..” นิ้วมือเรียวกำลังจะยื่นไปแตะจมูก แต่แล้วอลิซก็ต้องตกใจเพราะคนตัวใหญ่ลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี หมับ! มือแกร่งจับเข้ากับข้อมือเล็กๆที่กำลังจะยื่นมาแตะจมูกโด่งของเขาอย่างตั้งใจ “ทำอะไร?” “ปะ..ป่าว” อลิซรีบดึงมือกลับ แต่ก็โดนคนมือแกร่งดึงไว้แน่นจนมันไม่สามารถหลุดออกไปได้ง่ายๆ ฮาชิจ้องหน้าอลิซนิ่ง พร้อมกับคนตัวเล็กที่พยายามดึงแขนให้พ้นจากมือของเขา หัวใจของอลิซตอนนี้เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ อยู่ดีๆก็รู้สึกร้อนๆหนาวๆขึ้นมาเหมือนกับคนเป็นไข้ ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว เมื่อฮาชิดึงแขนของเธอให้เข้าไปชิดกับตัวเอง จนคนตัวเล็กลอยไปกระแทกกับอกแกร่ง “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย นายปล่อยฉัน..” อลิซพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเหมือนคนขาดสติ มันทำให้คนที่เหนือกว่าหยักยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เมื่อมองดูเธอที่กำลังดิ้นและพยายามแกะมือใหญ่ออก “เคยจูบกับใครไหม?” ฮาชิยื่นหน้าไปใกล้ๆคนตัวเล็กเหมือนจงใจ และกระซิบถามคำถามที่ทำให้อลิซดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ คำพูดของเขามีอิทธิพลทำให้เธอหยุดนิ่งได้ทันที “ถะ..ถามทำไม” เธอพูดพร้อมกับเม้มปากเข้าหากันแน่น เหมือนไม่อยากตอบในสิ่งที่เขาอยากจะรู้ “ตอบมาสิ” “ฉันเคยทำมาหมดแล้ว แล้วทำไม?” ฮาชิยิ้มมุมปากแล้วหลุดขำออกมาเบาๆ คนที่บอกว่าเคยทำมาหมดแล้ว แต่ตัวสั่นเหมือนกับลูกนกที่อยู่ในกำมือ มันน่าขำจริงๆ เขาคิดในใจ “ป๊าว แค่อยากรู้” เขาพูดจบก่อนจะปล่อยให้มือของเธอเป็นอิสระ และเดินออกไปสูดอากาศริมระเบียง อลิซได้แต่นั่งมองการกระทำนั้นอย่างงงๆ เธอนั่งมองการกระทำของฮาชิกจากข้างหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่ แต่ขณะที่ความคิดเริ่มถาโถมเข้ามา ร่างเล็กก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ เหมือนกับว่าอยากสลัดมันออกไปให้พ้น ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินออกไป.. “จะไปไหน” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้ขาเล็กหยุดชะงัก เธอหันกลับมาหาเจ้าของเสียงและมองดูเขากำลังเดินผ่านประตูเข้ามาข้างใน “เหนื่อยแล้วอ่ะ นายเอาแต่ทำแบบนี้ ฉันจะไปเก็บเสื้อผ้าแล้วออกไปจากที่นี่” คำพูดนั้นทำเอาคนฟังขมวดคิ้วแน่นเหมือนกับไม่พอใจ ก่อนขาแกร่งจะค่อยๆก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของอลิซ… เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเริ่มพูด.. “ถ้าเธออยากรู้นัก ฉันก็จะเล่าให้ฟัง แต่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ไปไหนอีก..”