EP 7 - ฉันไม่อยากยุ่งกับเธออีกแล้ว

“ทำอะไรกัน?” ฮาชิรีบเดินเข้ามาหาอลิซถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นม่อนกับอลิซจับมือถือแขนกันอยู่ เขาก็พอจะเข้าใจ เธอสะบัดมือใหญ่ที่ดึงแขนไว้ออก อลิซก็รู้สึกตกใจมาก เพราะเธอก็ค่อนข้างที่จะแคร์ความรู้สึกของฮาชิอยู่พอสมควร “อะไรวะ!! ไอ้ชิ! แฟนเก่าเขาคุยกัน มึงเข้ามามีปัญหาอะไร?” ม่อนตะคอกถามเสียงดังอย่างกร่างๆใส่คนร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหา ส่วนฮาชิได้แต่ยืนงงกับสิ่งที่ม่อนพูด นี่อลิซกับคนชื่อม่อนรู้จักกันด้วยหรอ ทำไมถึง.. “นี่รู้จักกันหรอ?” ฮาชิถามขึ้นเพราะไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน แต่ตอนนี้เขาเริ่มจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้างแล้ว ”ก็เออสิ!! แล้วมึงรู้อะไรไว้ด้วยนะ ที่อลิซมาเรียนที่นี่ ก็เพราะตามกูมา!!” ฮาชิได้แต่ยืนอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินและรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมานิดๆ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าอลิซจะตามผู้ชายมาเรียนถึงนี่ “มะ…ไม่นะ..คือว่า…” อลิซหันหน้าไปหาฮาชิพยายามจะอธิบาย แต่เธอก็พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะเริ่มอธิบายจากตรงไหนดี “พอเหอะ ฉันไม่ได้อยากมีปัญหา” ฮาชิถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับจ้องหน้าอลิซนิ่ง “คือฮาชิ..ฉะ…ฉัน” “คนเขากำลังคุยถึงความหลังกัน คนนอกอย่างมึงเสือกอะไร ห๊ะ!!ไอ้ชิ!!” ม่อนพูดขึ้นแทรกอลิซ และตะคอกใส่หน้าฮาชิอย่างโมโหที่เข้ามาขัดจังหวะ เขารู้อยู่แล้วว่ายังไงไอ้หน้าหล่อนี่มันต้องตามหาอลิซอยู่แน่ “โอเค งั้นไม่กวนละ” ฮาชิพูดเสียงเข้มขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะมองม่อนด้วยสายตาดุๆ เขาไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นแบบนี้ ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับเดินถอยหนีห่างออกไป “ดะ…เดี๋ยว…ฮาชิ” อลิซพยายามเรียกเขาไว้ แต่คนร่างสูงก็รีบเดินไปจากตรงนั้นโดยไม่หันมามองเธอแม้แต่น้อย ม่อนยืนดูสีหน้าที่กังวลของอลิซอยู่ห่างๆ เขาก็หัวเราะออกมาเบาๆอย่างเลือดเย็น พลางคิดในใจว่า ถ้าอลิซไม่อยู่ในกำมือของเขา ก็มีแต่จะต้องทำให้มันพังทลายก็เท่านั้น “หึ! เป็นไงล่ะ สุดท้ายก็ไม่มีใครอยากได้เธอหรอก!” ม่อนหันมาคุยกับอลิซอย่างรู้สึกสะใจ โทษฐานที่เธอทำให้เขาต้องทะเลาะกับแพม และมาหยามคนที่ไม่เคยยอมใครเช่นเขา “พอใจรึยัง?! ถ้าพอใจแล้ว ก็เลิกยุ่งกับหนูซักที!!” อลิซพูดเสียงสั่นและกระแทกส้นเท้าเดินจากไปด้วยความโมโห สุดท้ายผู้ชายเหี้ยๆคนนี้ก็ไม่ได้รักใครจริงนอกจากตัวเอง..แถมยังต้องการทำลายคนอื่นอีกด้วย ตอนนี้..เธอต้องรีบไปอธิบายให้ฮาชิเข้าใจ อลิซรีบวิ่งตามฮาชิไปแล้วรีบคว้าข้อมือใหญ่ไว้ “เดี๋ยว! ฮาชิ” “มีอะไร?” ชายหนุ่มหันหน้าตามเสียงใสที่เรียกให้เขาหยุด อันที่จริงฮาชิค่อนข้างอึดอัด ที่ได้รู้ความจริงว่าเธอเคยเป็นแฟนม่อนมาก่อน เขาก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าผู้หญิงตัวเล็กน่ารักที่เขารู้สึกชื่นชอบ กลับกลายเป็นแฟนเก่าของคนที่เขาเกลียด แถมยังตามผู้ชายคนนั้นมาเรียนจนถึงที่นี่ “เอ่อคือ..นายโกรธฉันรึป่าว” คนร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้โกรธเธอ แต่เขาแค่ไม่อยากยุ่งกับเธออีกแล้วเพราะไม่ได้อยากมีปัญหา “เปล่านิ” เขาตอบหน้านิ่ง มองดูอลิซด้วยสายตาว่างเปล่า ”ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้บอกความจริงนายทั้งๆที่เราสนิทกัน คือฉันไม่คิดว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้” “เอาเถอะ ฉันไม่ได้ถือโทษโกรธอะไรเธอหรอก แยกย้ายกันไปเรียนเถอะ จะถึงเวลาแล้ว” เขาพูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที ชายหนุ่มรู้สึกสับสนว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ทำไมอลิซถึงต้องเป็นแฟนเก่าคนที่เขาเกลียดด้วย ฮาชิได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ร่างเล็กได้แต่ยืนนิ่ง มองเขาเดินจากไป ในใจรู้สึกผิดหวังขึ้นมานิดๆ แต่เธอก็พอจะเข้าใจได้อยู่ว่าฮาชิก็คงจะรู้สึกอึดอัดใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน หลังจากทั้งคู่แยกย้ายกันไปเรียน อลิซนั่งเรียนอยู่เอาแต่คิดวกไปวนมาว่าถ้ามันไม่เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เธอกับฮาชิจะพัฒนาไปถึงขั้นไหนกัน พอคิดแบบนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างอึดอัด ผ่านมา 1 อาทิตย์ อลิซไม่ได้คุยกับฮาชิเลย แชตไปหาเขาก็ไม่อ่านไม่ตอบข้อความของเธอ ร่างเล็กคิดในใจว่าเขาคงไม่อยากยุ่งจริงๆแล้วแหละมั้ง “นี่เธอ ไม่มีเพื่อนนั่งเรียนหรอ? มาอยู่กลุ่มเราก็ได้นะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น ขณะที่อลิซกำลังเดินเหม่อออกจากห้องเรียน เธอหันไปหาเจ้าของเสียงพลางทำหน้าตกใจนิดๆ ที่เห็นใครคนหนึ่งในเซควิ่งตามมา “อ่อ ได้เลย ขอบคุณนะ” เธอมองหน้าเพื่อนที่เข้ามาทักพร้อมกับยิ้มให้บางๆให้ ก่อนจะเดินตามเพื่อนไปที่โรงอาหาร “นี่ เมย์กับเนม ส่วนเราชื่อพิม เห็นเธอไม่มีเพื่อนเลยชวนมาอยู่กลุ่มเดียวกันน่ะ” พิมนำทางอลิซเดินมาหากลุ่มเพื่อนของเธอที่นั่งรออยู่ในโรงอาหารอยู่ก่อนแล้ว และแนะนำให้รู้จักกัน “หวัดดี เราชื่ออลิซ” “หวัดดีอลิซ” เพื่อนสองคนพูดเสียงใสพร้อมกับยกมือทักทายอลิซอย่างเป็นมิตร “ขอบคุณพวกเธอมากนะ ที่ชวนฉันมาทำงานด้วย” อลิซยิ้มบางๆให้กับเพื่อนใหม่ ก่อนจะเข้าไปนั่งคุยเรื่องการทำรายงานกันต่อ ระหว่างนั้น อลิซก็ไปเรียนกับเพื่อนๆที่อยู่ในเซคเดียวกันตลอด เธอไม่มีโอกาสได้เจอฮาชิเลย เพราะอยู่กันคนละคณะ และเธอก็คิดว่า เขาก็คงจะไม่อยากเจอเธอเหมือนกัน 12.15 น. “ต้มยำกุ้งน้ำข้นได้แล้วค่า” “ขอบคุณค่ะ” อลิซหยิบถาดอาหารที่แม่ค้ายื่นมาให้ขึ้นถืออย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อยๆเดินไปหาเพื่อนที่นั่งกินข้าวกันอยู่ วินาทีนั้นเอง เธอมองเห็นผู้ชายตัวสูงที่คุ้นหน้าคุ้นตาเดินผ่านเข้ามาในโรงอาหารกับเพื่อนๆของเขา จังหวะนั้นอลิซรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เธอไม่ได้คุยไม่ได้เจอเขามาเป็นเดือนๆ พอเห็นหน้าตาเย็นชาที่ฮาชิมองมาหาเธอ มันก็ทำให้อลิซเมินหน้าหนีไปมองอย่างอื่นอย่างกระทันหัน “ทำเป็นไม่รู้จักกันแหละดีแล้ว” อลิซพูดเบาๆพร้อมกับเป่าพ่นลมหายใจออกมาทางปาก ก่อนจะเดินผ่านเขาไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากทานข้าวกับเพื่อนเสร็จ เธอก็เข้าเรียนช่วงบ่ายต่อ ช่วงนี้อลิซค่อนข้างหัวหมุนเพราะอีกสองอาทิตย์ก็จะสอบมิดเทอมแล้ว ต้องรีบเคลียร์งานส่งอาจารย์ทั้งงานกลุ่มและงานเดี่ยว กว่าจะเลิกเรียนได้ก็ปาไปห้าโมงเย็น เธอเดินข้ามสะพานลอยมานั่งรอรถสองแถวที่ป้ายรถเมล์เหมือนเดิม ขณะที่นั่งมองรถติดอยู่นั้น อลิซก็เหลือบไปเห็นคนตัวสูงจากฝั่งตรงข้าม เขาเดินมากับผู้หญิงตัวเล็กใส่แว่นพร้อมกับพูดคุยและหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม สายตาคู่สวยจ้องมองฮาชิและผู้หญิงคนนั้นอย่างตาไม่กระพริบ นี่สินะเหตุผลที่เขาไม่อยากจะมายุ่งกับเธออีกแล้ว..