EP 6 - แฟนเก่าที่น่ารักเกียจ

06.30 น. ที่โรงอาหารในมหาลัย อลิซนั่งรอม่อนตั้งแต่เช้าเพราะเขานัดเจอเธอที่โรงอาหาร ไม่นานนัก..หญิงสาวก็เห็นชายหนุ่มใส่เสื้อช้อปสีแดงเดินตรงเข้ามาหาเธอ “ไง” “อื้ม จะพูดอะไร รีบเล่ามาเลยดีกว่า” อลิซพูดขึ้นเพราะไม่อยากทำให้เรื่องมันยืดยาวไปมากกว่านี้ ขณะนั้นม่อนก็เข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับอลิซพลางจ้องมองใบหน้าหวานอย่างเขม็ง แต่สาวน้อยก็ไม่ได้หลบสายตาคมคู่นั้นเลยซักนิด เพราะเธอเองก็ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวอะไรเขาเหมือนกัน “มีเรื่องอยากจะถามน่ะ” เขาเริ่มเข้าเรื่องในขณะที่เข้ามานั่งเรียบร้อยแล้ว ในโรงอาหารเวลานี้แทบจะไม่มีใครเลย มันยิ่งทำให้บรรยากาศตรงนี้ตึงเครียดมากขึ้นไปอีก “ว่ามาสิ” “ทำแบบนี้ทำไม?” “ทำอะไร?” อลิซถามกลับอย่างงวยงงเพราะก็ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร “ที่คุยกันกับแพมเมื่อวาน บอกว่าพี่โทรหา” เขาพูดเสียงเข้มสายตาจับจ้องมาที่อลิซอย่างต้องการคำตอบ “เดี๋ยวนะ นี่พี่บ้าป่ะ! คือจะไม่ให้หนูบอกความจริง จะให้หนูกลายเป็นคนผิดว่างั้นเถอะ!” “ก็เออไง แอบคุยกันไม่ได้? ต้องบอกให้แพมรู้เพื่อ?!” “หนูเริ่มงงกับพี่แล้ว สรุปคือยังอยากคุยกับหนู แต่ก็อยากมีเขาอยู่ งี้หรอ?!” “ก็ใช่ไง พี่ยังอยากเก็บหนูไว้อยู่” “หึ! พอเหอะ” “เอาน่า หนูยังรักพี่อยู่ไม่ใช่หรอ?” ในตอนนี้อลิซโมโหมากๆ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้เห็นแก่ตัวและพูดเอาแต่ได้ขนาดนี้ ทุกคำที่พ่นออกจากปากคือมึงจะเอาดีเข้าตัวตลอดเลย ว่างั้น? “หนูไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่แล้ว รู้สึกอย่างเดียวตอนนี้คือ รู้สึกรังเกียจ ถ้าจะพูดเรื่องแค่นี้หนูขอตัว!!” “อลิซ! ” ขณะที่อลิซทำท่าจะลุก แต่กลับโดนม่อนถามขึ้นมาอีก.. “เดี๋ยว!! รู้จักกับไอ้ฮาชิด้วยหรอ?” “อื้มใช่ รู้ได้ไง?!” ร่างเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น อลิซรู้สึกตกใจที่เขารู้ เพราะตัวเธอเองไม่ได้บอกใครหรือรู้จักใครแม้แต่คนเดียว “ก็เห็นอยู่ด้วยกันบ่อยๆ วันนั้นก็เห็นที่โรงอาหาร เห็นมันพยายามจูงมือหนูเดินออกไป” “อ่อ” อลิซตอบเขาพลางนึกในใจว่า วันนั้นเองสินะ วันที่ฮาชิทำท่าทางหงุดหงิดและมองไปโต๊ะฝั่งตรงข้าม แล้วหันมาจูงมือเธอพาไปกินข้าวที่อื่น “แล้วมันมีปัญหาอะไรหรอ?” อลิซถามกลับอย่างไม่สบอารมณ์ หรือลึกๆแล้วเขาแค่หวงก้างเพราะไม่อยากจะเห็นอลิซอยู่กับผู้ชายคนอื่น พอคิดแบบนั้นแล้วเธอยิ่งรู้สึกรังเกียจผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า “เปล่า แค่จะบอกว่ามันชอบเอาเปรียบเพื่อนและคนอื่น หนูรู้ป่ะว่ามันเคยเข้ามาเรียนพร้อมพี่ตอนปีหนึ่งแล้วมันก็ซิ่วออกไป ก่อนจะกลับมาเรียนใหม่พร้อมหนู” อลิซพึ่งรู้จากปากเขาตอนนี้นี่แหละ ว่าพวกเขารู้จักกัน แต่อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ ผู้ชายที่เธอเข้าไปทักวันนั้น กลับรู้จักกันกับแฟนเก่าของเธอ ที่สำคัญทั้งสองคนดูจะเกลียดกันเอามากๆ “แล้วทำไม หนูก็ไม่เห็นว่ามันจะมีปัญหาอะไรนะ” “พี่แค่จะบอกว่ามันเป็นคนไม่ดี อย่าไปยุ่งกับมันเลยดีกว่า” ม่อนพยายามพูดถึงฮาชิในทางที่ไม่ดี เพราะช่วงปีหนึ่ง ฮาชิเบื่อกับระบบที่พวกรุ่นพี่เป็นคนสร้างขึ้นมาเอง ทั้งๆที่มหาลัยไม่ได้บังคับว่าต้องมีหรือให้เข้าร่วมกิจกรรม ซึ่งตัวม่อนเองเขาอินกับกิจกรรมที่ทำมากแต่ฮาชิไม่ได้เป็นแบบที่เขาต้องการ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมทั้งคู่ถึงเกลียดกันมาก “หนูว่าคนแบบพี่น่ารังเกียจกว่าเขาอีกนะ” “อลิซ!!” ม่อนมองเธอสายตาเกรี้ยวกราดเพราะความโกรธจัด เขาไม่เคยเจอใครที่หยามกันต่อหน้าได้มากขนาดนี้ “ทำไม?! พูดความจริงรับไม่ได้หรอคะ!” อลิซก็ไม่เบา เธอเริ่มต่อปากต่อคำกับเขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะยอม เธอเกลียดผู้ชายแบบนี้ที่สุด ตอนนั้นเอง ที่ม่อนถอนหายใจออกมาแรงๆ เขาพยายามควบคุมสติข่มความโกรธเอาไว้เพราะไม่อยากทำอะไรประเจิดประเจ้อ “หึๆ” ชายหนุ่มครางเสียงในลำคอเพื่อระบายอารมณ์โกรธ “ก็คิดดูแล้วกันนะ ว่าถ้ามันรู้ว่าหนูเคยเป็นแฟนกับคนที่มันเกลียด มันจะรู้สึกยังไง” คำพูดนั้นทำเอาอลิซอึ้งอยู่ไม่น้อย เพราะเธอก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับฮาชิตอนนี้ก็เป็นแค่เพื่อน ยังไม่ได้ไปถึงขั้นนั้นสักหน่อย “ก็ไม่เห็นเป็นไรนิ” หญิงสาวยักไหล่บอก เพราะไม่ได้อยากฟังสิ่งที่เขาพูดเยอะ “หึ! แล้วยังจะตามแฟนเก่ามาเรียนที่มอนี้อีกเนี้ยนะ น่าขำสิ้นดี เขาคงคิดว่าหนูวิ่งตามผู้ชายซะมากกว่า” ม่อนพูดแซะความจริงใส่อลิซ พอรู้ว่าเธอไม่อยากมีเขาอีกแล้ว มันเลยทำให้ชายหนุ่มเสียความมั่นใจและเปลี่ยนเป็นจิกกัดเธอแทน “มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบแหละค่ะ เพราะตอนนี้หนูคิดได้แล้ว ว่าผู้ชายแบบพี่มันเกินเยียวยา เอาเวลาไปดูแลพยาบาลสุดสวยของพี่เถอะ!!” อลิซโมโหจนเลือดขึ้นหน้า เธอกระแทกเสียงประชดประชันม่อนอย่างควบคุมสติไม่ได้ เพราะเขาเอาแต่พูดดูถูกเธอตลอดจนอลิซเหลืออด “หึ! ไม่น่าเชื่อว่าระยะเวลาไม่นาน เธอจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้” เขาพูดพร้อมกับขบฟันเข้าหากันแน่น สีหน้าดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “คนเรามันก็ต้องเปลี่ยนไปตลอดอยู่แล้ว ไม่มีใครเดินย่ำอยู่กับที่หรอก” อลิซเองก็เชิ่ดหน้าตอบกลับอย่างถึงน้ำถึงเนื้อเหมือนกัน มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะไม่ยอมอะไรผู้ชายคนนี้อีกเด็ดขาด “ปากเก่งดีนี่ พอใจรึยังล่ะที่ทำให้พี่กับแพมทะเลาะกันได้” เขาพูดอย่างไร้ยางอาย แววตาแน่วนิ่งจ้องมายังร่างเล็ก..พอรู้ว่าไม่มีทางเถียงชนะเธอได้ พออลิซได้ยินแบบนั้น เธอก็โกรธจัดจนแสดงออกทางสีหน้า “พอซักทีเถอะ!! กับไอ้ที่เอาแต่โทษคนอื่น ตัวเองเหี้ยเอง ก่อปัญหาเอง แล้วยังจะมาโยนความผิดให้คนอื่น เพื่อ?” เธอหลุดปากออกไปอย่างฉุนเฉียวให้กับการแถของผู้ชายตอแหลแบบเขา “พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดนะ ใครล่ะที่อยากมีปัญหาเอง” เขาพูดอย่างหน้าตายโดยไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย คนแบบนี้ต้องถูกสอนมาแบบไหนกัน อลิซได้แต่อึ้งกับสิ่งที่เขาตอบ เธอได้แต่คิดว่าครั้งหนึ่งเคยมองเขาเป็นผู้ชายที่แสนดีไปได้ยังไง “หนูไม่มีอะไรจะพูดกับพี่อีกแล้ว ขอให้เราจบกันแค่นี้” อลิซลุกขึ้นกำลังจะเดินหนี แต่เขากลับเข้ามาดึงกระชากแขนเธอไว้ “เดี๋ยว!! อย่าพึ่งไป” “มีอะไร?!” เธอพยายามสะบัดมือเล็กออกแต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นมือใหญ่ที่ล็อกแขนเธอเอาไว้ได้ จังหวะนั้นเอง ฮาชิกำลังเดินตามหาอลิซอยู่ก็มาเจอเข้าพอดี