EP 14 - อยากจะสารภาพ

ลีโอกำลังนั่งมองไปที่โต๊ะหนึ่งแทบจะตลอดเวลา แม้ว่าร่างเล็กจะอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนมากมายที่นั่งอยู่ แต่ในสายตาของเขา มันกลับมองแค่เธอเพียงคนเดียว เขาจับจ้องคนตัวเล็กที่กำลังพูดคุยและยิ้มหัวเราะกับเพื่อนๆ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อได้อยู่ใกล้กับเธอ เขาอยากจะเข้าไปพูดคุยและบอกว่าชอบ.. “นี่มึงจะนั่งจ้องอลิซอีกนานไหมวะ” เสียงจากเพื่อนทำให้ลีโอได้สติและรีบหันกลับมา “อื้ม มึงก็น่าจะรู้นี่ว่ากูชอบน้องเขาตั้งแต่วันแรก” “แล้วยังไงวะ มึงจะเข้าไปบอก?” “ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก” ลีโอพูดเสียงทุ้มและหันไปมองตามร่างเล็กที่กำลังเดินหายออกไปกับกลุ่มเพื่อน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกและคิดว่าจะบอกอลิซตอนไหนดี ยิ่งเวลาผ่านไปและได้อยู่ใกล้ชิดกับเธอมากขึ้นเท่าไหร่ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกหลงใหลเธอมากขึ้นเท่านั้น “เออๆ มึงก็ชัดเจนหน่อยแล้วกัน ถ้าจะบอกก็รีบบอกก่อนเรื่องจะบานปลาย” ลีโอเลิกคิ้วอย่างสงสัยในคำบอกเล่าของเพื่อน เขางงกับสิ่งที่ลูกตาลพูด แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะในหัวของเขาตอนนี้ เอาแต่คิดว่าจะหาจังหวะที่ไหนไปสารภาพรักกับเธอ “อื้ม กูก็ชัดเจนมาตลอดนะ” “หึ ถ้ามึงไปสารภาพกับน้องเมื่อไหร่ คนคงอกหักกันเกือบทั้งคณะ” “มึงก็พูดเวอร์ไป” “ไม่เวอร์หรอก มึงไม่รู้ตัวจริงๆหรอ ว่ามีคนแอบชอบมึงเยอะแยะ” “เออน่า แต่ตอนนี้กูชอบอลิซ จบนะ” คำตอบนั้นทำเอาลูกตาลถึงกับถอนหายใจออกมายาวๆ เธอรู้ว่าแป้งคงเสียใจมากๆ ถ้าได้ยินลีโอพูดแบบนี้ ลูกตาลไม่รู้เลยจริงๆว่าจะช่วยเพื่อนสาวยังไงดี อีกอย่าง..เธอก็อยากให้ทุกคนเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม แต่สถานการ์ตอนนี้มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเลยจริงๆ “อืม ถ้างั้นก็อย่าใช้เวลาคิดนนานนักล่ะ” ลูกตาลพูดทิ้งท้ายก่อนจะไปเข้าเรียนช่วงบ่าย หลังเข้ามานั่งที่โต๊ะจนอาจารย์เริ่มสอน ในขณะที่ทุกคนตั้งใจเรียน แต่ลูกตาลกำลังใช้ความคิดเกี่ยวกับเพื่อนทั้งสองของเธอว่าควรจะทำยังไงดี อีกคนก็หลงรักเพื่อนชาย เพียงแต่เขาไม่เคยรับรู้และคิดกับแป้งเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งก็เท่านั้น ส่วนเพื่อนชายของเขา ก็ไม่เคยรับรู้อะไรว่าแป้งแอบชอบมานานแล้ว แอบชอบมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ แต่พอได้เจอหน้าเด็กในสาขาที่ย้ายเข้ามาใหม่ก็ตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้น ลูกตาลได้แต่คิดวนไปวนมาว่าจะทำยังดี เธอไม่อยากเสียเพื่อนไปเลยจริงๆ “มึงเป็นอะไร นั่งถอนหายใจอยู่นั่นแหละ” “ป่าว..” ลูกตาลทิ้งช่วงพูดต่อ เพราะเธอกำลังประมวลผลในหัวว่าอยากจะพูดอะไร “นี่มึงชอบลีโอจริงๆหรอวะ” “ก็ใช่น่ะสิ ความรู้สึกมันห้ามได้ที่ไหนกัน” แป้งหันมาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอรู้ว่าวันหนึ่งมันก็อาจจะเสียเพื่อน แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันห้ามไม่ได้แล้ว “คือ..กูก็เข้าใจว่ามันห้ามไม่ได้ แต่มึงเล่นตามส่องมันไปทุกที่ขนาดนั้น มันจะดีหรอวะ” “เฮ้ออ งั้นมึงก็ช่วยกูหน่อยสิ ” แป้งพูดเสียงแห้งพร้อมกับมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างนิ่งๆ เธอก็รู้อยู่เต็มหัวใจว่าการที่ทำแบบนี้มันไม่ดี แต่เธอก็อยากจะทำให้มันถึงที่สุด “มึงว่ามา..จะเอายังไง” “กูจะไปขอให้อลิซช่วย” “ห๊า! นี่มึงบ้าไปแล้วจริงๆหรอแป้ง มึงก็รู้ว่า..” “ก็เพราะกูรู้ไงว่าลีโอชอบอลิซ กูถึงได้ทำแบบนี้” ลูกตาลได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เธอไม่รู้เลยว่า เพื่อนตัวเองกำลังคิดและวางแผนอะไรอยู่กันแน่ แต่การที่แป้งทำแบบนี้ มันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ผ่านไปกว่า 1 ชั่วโมง ที่ลีโอนั่งทำงานกลุ่มกับเพื่อนๆ เวลานี้เขารู้ว่าอลิซยังอยู่ในห้องสมุด แต่ก็ไม่สามารถปลีกตัวไปไหนได้ ชายหนุ่มได้แต่เร่งให้เพื่อนรีบๆทำงานให้เสร็จไปสักที “กูมีงานต่ออ่ะ พวกมึงรีบๆทำกันได้ไหมวะ อย่ามัวแต่เล่น” ลีโอพูดเสียงเข้ม พลางทำหน้าหงุดหงิดใส่เพื่อน ก่อนจะหันมาตั้งใจทำงานต่อ “มึงเป็นอะไรเนี้ย ปกติเวลานี้ก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้วป่ะ เราไม่มีเรียนต่อ” “ก็เออ กูเห็นพวกมึงมัวแต่เล่นกันนี่ เมื่อไหร่จะเสร็จ” คำพูดนั้นทำเอาเพื่อนสำนึกผิดแทบไม่ทัน ต้าได้แต่กระซิบถามเพื่อนอีกคนว่าลีโอมันไปหงุดหงิดใครมา ทำไม่ถึงอารมณ์เหวี่ยงขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้คำตอบ ต้าคือเพื่อนสนิทของลีโออีกคนที่เรียนอยู่ในเซคเดียวกัน เขารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเพราะบ้านอยู่ข้างๆกันและชอบชวนกันไปเล่นเกมที่ร้านคอมบ่อยๆ “กูตั้งใจแล้ว” ต้าพูดเสียงอ่อยเหมือนกำลังรู้สึกผิด และลีโอก็หันมาพยักหน้าให้ เป็นเชิงบอกว่ารับรู้แล้ว เขาทำเหมือนกับว่าคำพูดที่เขาพูดออกไปเมื่อกี้มันไม่ได้มีความหมายอะไร อลิซอ่านหนังสือไปง่วงไป เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองกลายเป็นเด็กตั้งใจเรียนตั้งแตเมื่อไหร่ ในตอนที่หัวเอาแต่คิดถึงเรื่องของฮาชิ เธอก็จะเข้ามาอ่านหนังสือให้มันลืมๆเรื่องของเขาไปสักที อลิซพูดกับตัวเองว่า..ฮาชิไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาอยู่แล้ว กลับกัน เธอกลับรู้สึกดีกับเขามากกว่าจนถึงตอนนี้ สาวน้อยคิดอะไรเพลินๆในหัว จนไม่รู้ตัวว่ามีคนร่างใหญ่เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังได้ประมาณสองนาทีแล้ว “คิดอะไรอยู่หรอครับ” คนตัวใหญ่ยื่นหน้าเข้ามาถามข้างๆใบหู ทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามอง “พี่ลีโอ..มาได้ไงคะเนี้ย” “หนูอยู่ตรงไหน พี่ก็อยู่ตรงนั้นแหละครับ” คำพูดนั้นทำให้อลิซเลิกคิ้วสูง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดอะไรแบบนี้กับเธอ มันเป็นความรู้สึกที่แปลกแต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ลีโอเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม เขาเอาแต่นั่งจ้องหน้าหวานที่กำลังปรายตาอ่านหนังสือที่กำลังถืออยู่ในมือ แม้จะมองอีกกี่ครั้งๆ เขาก็ไม่เคยเบื่อ ลีโอมองไล่ลงมาหยุดที่ริมฝีปากระเรื่อ เขาคิดในใจว่าอยากจะลองจูบ ก่อนจะสลัดความคิดนั้นทิ้งไป “เลิกเรียนแล้วไปไหนต่อครับ” “อื้ม หนูน่าจะกลับห้องน่ะ” ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองและตอบคำถามคนตัวใหญ่ อลิซแปลกใจที่พักนี้ลีโอเอาแต่ทำตัวแปลกๆ แล้วไหนจะสายตานั้น..ที่มองมาหาเธออีก มันเป็นสายตาเดียวกันกับฮาชิที่เคยจ้องมองเธอ “งั้นแวะกินข้าวกันก่อนไหม เดี๋ยวพี่เลี้ยง” อลิซรู้สึกแปลกใจกับคำชวน แต่ก็ได้แค่ถามเขากลับไป “เอ่อ..พี่จะเลี้ยงหนูเนื่องในโอกาสอะไรคะ” “เนื่องในโอกาสอยากเลี้ยง” คำพูดนั้นทำเอาอลิซหลุดขำ เธอไม่คิดว่าลีโอจะมีมุมแบบนี้กับเขาด้วย และในโสตประสาทก็ทำให้นึกถึงคนๆนั้น พอเขาเริ่มทำดี เริ่มใกล้ชิดและสนิทกับเธอ อลิซกลับอยากตีตัวออกห่าง เพราะมันทำให้เธอคิดถึงคนที่ไม่ควรคิดถึงมากที่สุด “คือว่า..เอาไว้วันหลังนะคะ วันนี้หนูว่าจะรีบกลับไปพักผ่อน” ถึงเหตุผลจะฟังดูไม่ขึ้นเท่าไหร่ แต่การพูดปฏิเสธไปมันก็คงจะดีกว่า “เอาแบบนั้นก็ได้ครับ วันไหนหนูว่างก็บอกพี่ด้วยล่ะ” ลีโอพูดอย่างเสียดาย เพราะเขาคิดว่าอยากจะสารภาพรักกับเธอเร็วๆแท้ๆ แต่มันก็ไม่สะดวกเลยสักที “ได้เลยค่ะ” อลิซยิ้มให้ก่อนจะก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ ลีโอได้แต่มองผู้หญิงตรงหน้าแล้วนึกในใจว่าเธอจะคิดเหมือนกันกับเขาหรือป่าว แต่ต่อให้เธอจะไม่คิดอะไร เขาก็จะตามจีบเธอจนกว่าจะตอบตกลง 17.00 น. “แน่ใจนะ ว่ากลับเองได้” “กลับได้ค่ะ คอนโดหนูอยู่ตรงนี้เอง ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” “รับทราบครับ” ลีโอพูด ก่อนจะยืนโบกมือให้อลิซ เขายืนมองเธอเดินออกไปจนลับสายตา และหลังจากนั้นก็หันหลังกลับไปขึ้นรถตัวเองที่จอดทิ้งไว้ข้างถนน อลิซเดินมาจนถึงหน้ามอตอนนี้รถเริ่มจะติดอีกแล้ว เธอกำลังครุ่นคิดว่าลีโอมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายๆกับฮาชิ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา ทั้งท่าทาง กริยา คำพูด และ.. มันแทบทำให้อลิซนึกถึงฮาชิทุกครั้งที่อยู่ใกล้กับลีโอ “อลิซ..กำลังจะกลับห้องหรอ?” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นตามเสียงที่เอ่ยทัก ก่อนจะตอบคำถาม.. “คะ..ค่ะพี่แป้ง” อลิซทำหน้างงๆปนสงสัย ที่จู่ๆก็มาเจอรุ่นพี่ตรงนี้ “เข้าเรื่องเลยแล้วกัน พี่มีเรื่องอยากให้ช่วย”