EP 13 - ขอเข้าไปใกล้อีกนิด

ลีโอเดินเข้ามาในโรงอาหารก็เหลือบไปเห็นกลุ่มของทรายที่นั่งกินข้าวกันอยู่ ซึ่งในนั้นก็มีคนที่เขากำลังมองหาอยู่ด้วย “พี่ลีโอ มาแต่เช้านะคะวันนี้” ขนมเอ่ยขึ้นขณะที่เห็นรุ่นพี่กำลังเดินตรงมาฝั่งโต๊ะที่พวกเธอกำลังนั่งอยู่ “ใช่ พี่ขอนั่งกินข้าวด้วยคน” ยังไม่มีใครทันได้พูดอะไร ลีโอก็รีบวางจานข้าวลงแล้วเข้ามานั่งข้างๆอลิซ สายตาเขาจับจ้องใบหน้าสวยหวานอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะชะงักเพราะคำพูดของขนม “แหมๆ พี่ลีโอนี่ร้ายไม่เบาเลยนะ” ขนมสังเกตเห็นตั้งแต่วันแรกแล้วว่ารุ่นพี่ดูท่าทางแปลกๆ ตั้งแต่เจอกันที่หลังมอก็พยายามเข้ามาสนิทด้วยตลอด ทั้งๆที่เมื่อก่อนแค่เดินผ่านทักทายกันก็เท่านั้น “อะไร ยัยหนมพูดให้มันดีๆนะ” “จริง ขนมมึงนี่ ระวังปากด้วย” ทรายปรามเพื่อนสนิท เป็นเพราะชอบพูดไม่ค่อยเข้าหูคนอื่นอยู่เรื่อย “อะไร? แค่บอกร้ายไม่เบา ตีความหมายเป็นเรื่องอะไรกัน” ขนมทำท่าทางเฉไฉไปเรื่อย พร้อมกับยักไหล่เป็นเชิงบอกว่าไม่มีอะไร “แล้วอลิซเป็นไงบ้าง วันนี้ทำไมซึมๆ” ทรายที่นั่งข้างๆเธออีกฝั่ง ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะตั้งแต่เช้ามาอลิซก็นั่งเงียบมาตลอด “ปะ..ป่าว นะ ” “งั้นหรอ มีอะไรไม่สบายใจบอกพวกเราได้นะ” “โอเค” อลิซหลุบสายตาหลบคนเป็นเพื่อน ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเงียบๆ ที่เธอเหม่อมาตลอดทั้งเช้าเพราะเมื่อคืนเห็นฮาชิเปิดตัวกับแฟนใหม่ ทั้งๆที่บอกตัวเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขาแท้ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ร่างเล็กไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าที่กำลังรู้สึกเศร้า มีลีโอคอยมองสังเกตอยู่ตลอดเวลา เขาคิดว่าเธออาจจะไม่สบายหรือเปล่าจึงทำให้มีสีหน้าซีดเซียวเช่นนี้ ห้องสมุด ทราย ขนมและน้ำหวาน ชวนอลิซไปหาของกินที่หลังมอ แต่เธอกลับปฏิเสธ พลางบอกว่าจะเข้ามาอ่านหนังสือในห้องสมุดเพราะกลัวตามเพื่อนไม่ทัน ทรายได้แต่เป็นห่วงอลิซและคิดว่าเธอคงจะมีเรื่องไม่สบายใจอยู่แน่ๆ แต่แค่ไม่ยอมเล่าให้ฟังก็เท่านั้น แชท : ทราย ทราย : ไม่สบายใจอะไรเล่าให้ฉันฟังได้นะ แต่ถ้าไม่สะดวกเล่าก็ไม่เป็นไร อลิซ : คือว่า… ทราย : ว่า… อลิซ : ฉันเห็นคนที่ชอบเปิดตัวกับแฟนใหม่น่ะ เลยซึมๆ (ปวดใจ) ทราย : นี่เธอมีคนที่ชอบแล้วหรอ? อลิซ : ใช่ เรื่องนี้อย่าบอกใครนะ ฉันบอกให้เธอรู้แค่คนเดียว Read.. อลิซถอนหายใจออกมาเบาๆ ในจังหวะนั้นเองคนที่คุ้นหน้าก็เดินเข้ามาหา.. “อลิซ” ได้ยินเสียงเรียก..เจ้าของชื่อก็หันตามเสียงนั้นในทันที “อ้าวพี่ลีโอ..มาห้องสมุดเหมือนกันหรอคะ” อลิซทำท่าทางแปลกใจ เพราะช่วงนี้เธอเห็นเขาแทบทุกที่ที่เธออยู่ หรือมันแค่บังเอิญเฉยๆ “ใช่ พี่เห็นเราเข้ามาในห้องสมุดน่ะเลยตามมาด้วย” คำพูดที่เขาบอกว่าตามเธอมา ทำให้ร่างเล็กเลิกคิ้วอย่างสงสัย เธอกำลังงงว่าเขาตามเข้ามาในห้องสมุดทำไม หรือเธอกำลังทำอะไรผิด “มีเรื่องอะไรหรอคะ” ลีโอขำออกมาเบาๆให้กับความไร้เดียงสาของสาวน้อยตรงหน้า มันยิ่งทำให้เขารู้สึกชอบอลิซมากขึ้นไปอีก “ป่าว พี่เห็นเราซึมๆน่ะ เลยกะว่าจะมาอ่านหนังสือเป็นเพื่อน” “หรอคะ” อลิซเลิกคิ้วทำท่าแปลกใจอีกรอบ ให้กับคนร่างสูง โดยไม่รู้เลยว่ามีแป้งที่กำลังจับตามองดูพวกเขาสองคนอยู่ห่างๆ เธอรู้ว่าลีโอกำลังสนใจอลิซอยู่แต่ก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้จึงตามมาดูให้เห็นกับตา ถึงเพื่อนชายคนนี้จะย้ำกับคนอื่นตลอดว่าคิดกับแป้งแค่เพื่อน แต่การที่เห็นคนที่แอบชอบมานานไปสนใจผู้หญิงคนอื่นมันก็รู้สึกปวดใจอยู่ไม่น้อย ลีโอหยิบหนังสือที่ชอบอ่านและเข้ามานั่งข้างๆอลิซ ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยหวานดูเป็นธรรมชาติมันทำให้เขาตกหลุมรักเธอโดยไม่มีอะไรมาฉุดรั้งเอาไว้ได้อีกแล้ว “หนูต้องอ่านเรื่องนี้ มันสนุกมาก” “งั้นก็อ่านด้วยกันตรงนี้เลยสิคะ” อลิซยิ้มหวานและมองหน้าคมเข้มที่มองมาหาเธอ ความใจดีของลีโอมันทำให้อลิซอารมณ์ดีขึ้นมาก เหมือนกับว่า..เขาเข้ามาช่วยปลดปล่อยเรื่องหลายอย่างที่มันกำลังแน่นอยู่ในอกให้เบาลง ชายหนุ่มเล่าเรื่องตลกที่เคยเจอตอนเด็กให้อลิซฟัง ภาพตอนเธอหัวเราะและยิ้มออกมา มันทำให้ลีโออดไม่ได้จึงยกมือขึ้นลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู “พะ..พี่ลีโอ” อลิซตกใจตาโตมองเขาหน้านิ่ง เพราะอุ้งมือใหญ่ยังวางลูบอยู่บนศีรษะของเธอไปมา “อ้ะ พี่ขอโทษ พอดีลืมตัวน่ะ” ลีโอรีบชักมือกลับไปลวงกระเป๋ากางเกงแก้เขิน เขาจะทำยังไงดีนะ ถึงจะบอกให้อลิซรับรู้ถึงความรู้สึกนี้ได้ แป้งที่แอบมองอยู่..เธอเห็นภาพนั้นก็รู้สึกใจสั่นจนน้ำตาซึม มันรู้สึกจุกแน่นอยู่ในอกตอนเห็นคนที่ชอบหัวเราะอย่างมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่น “นี่แป้ง มึงจะตามดูเขาทำไมวะ” ลูกตาลเพื่อนสนิทในกลุ่มถามขึ้น เพราะเธอไม่เคยเห็นแป้งเป็นแบบนี้เลย ตั้งแต่คบกันมา “ก็..กูอยากดูให้เห็นกับตาว่าที่เขาพูด มันจริงรึป่าว” เพราะความหึงหวง เธอไม่อยากให้ลีโอเข้าไปอยู่ใกล้กับอลิซเลยจริงๆ “อ่อ ที่เขาพูดว่าลีโอชอบอลิซน่ะหรอ?” “ใช่ ก็ปกติไม่เคยเห็นมันตีตัวออกห่างจากพวกเราเลยนี่” คำพูดนั้นทำให้ลูกตาลเอ่ยคำพูดที่ตั้งใจอยากจะถามเพื่อนมานาน “ก็จริงอยู่ นี่อย่าบอกนะว่ามึงชอบลีโอจริงๆ” “ปะป่าว ไม่ ไม่ๆ” แป้งรีบปฏิเสธเสียงแข็ง แต่แววตาแดงก่ำที่สื่อออกมา มันกลับบอกว่าไม่เป็นความจริง “มึงยอมรับมาเถอะ กูรู้ว่ามึงชอบลีโอมานานแล้ว สายตาคนเรามันหลอกกันไม่ได้หรอกนะ” คำพูดนั้น ทำเอาแป้งรีบหลบสายตาเพื่อน ทุกครั้งที่เธอแอบเฝ้ามองลีโออยู่แบบนี้ เธอรู้สึกเหมือนกับตัวเองเป็นคนโง่ “ใช่ ถ้าเป็นแบบนั่นจริงๆ มึงจะช่วยให้กูสมหวังรึป่างล่ะลูกตาล” เธอถามไปด้วยหัวใจที่ยังมีหวัง หญิงสาวอยากรู้ว่าจะมีซักเสี้ยวนึงหรือเปล่าที่ลีโอจะหันกลับมาชอบเธอ..