EP 18 - คนเอาแต่ใจ 2

โทร :อ๊อฟ (ว่าไงไอ้ชิ) “อื้ม เรื่องที่บอกว่าช่วยหาห้องให้หน่อย ไม่ต้องหาแล้วนะ กูจะอยู่ที่เดิม” (เอ้า! อะไรของมึงวะ เดี๋ยวอยู่เดี๋ยวไม่อยู่) “เออแค่นี้แหละ กูขับรถก่อน” ฮาชิกดวางสายจากเพื่อนขณะที่เขานั่งอยู่ในรถ..มือแกร่งก็เลื่อนหาชื่ออลิซ ก่อนจะกดเข้าไปในช่องแชต ติ้ง~ เสียงแชตดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังคุยอยู่กับเพื่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่แล้วก็ต้องรู้สึกแปลกใจ แชต : ฮาชิ ฮาชิ : อยู่ไหนเดี๋ยวไปรับ เมื่อเห็นข้อความเด้งขึ้นมาทำให้อลิซตกใจอย่างมาก เขาอยู่ไหนถึงจะมารับเธอ ที่มหาลัยของฮาชิห่างจากที่ที่เธออยู่ตั้งหลายกิโล สาวน้อยคิดพลางกดแป้นพิมพ์ตอบกลับ อลิซ : ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับเอง ฮาชิ : ส่งโลเคชั่นมา อลิซ : ไม่เอา นายกลับห้องไปก่อนเลย ฮาชิ : จะเอาแบบนี้ใช่ไหม อลิซมองหน้าจอแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่ได้เจอกันแค่เทอมเดียว แต่ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ ความเครียดกำลังแล่นเข้ามาในสมองของอลิซอย่างไม่หยุดหย่อน จนเผลอแสดงออกทางสีหน้า “อลิซเป็นไร ขมวดคิ้วแน่นจัง” “อ่อ ปะป่าวว” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น เธอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนแล้วยิ้มให้บางๆ ก่อนจะปิดหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเหมือนเดิม ฮาชิเห็นข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วแต่ก็ไร้วี่แววตอบกลับจากเธอ ชายหนุ่มไม่เข้าใจว่าอลิซทำไมถึงได้ดื้อกับเขาแบบนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนดูเหมือนจะสนใจในตัวของเขาแท้ๆ มหาลัย “งั้นฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” “ให้ฉันไปเป็นเพื่อนไหม” ทรายถามขึ้นเพราะกลัวว่าอลิซจะไม่กล้าไปคนเดียว แถมเมื่อกี้ยังทำหน้าเครียดๆอีก ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าเพื่อนสาวมีเรื่องอะไรอึดอัดใจอีกหรือเปล่า “ไม่เป็นไร ฉันไปเองได้” อลิซยิ้มบางๆก่อนจะลุกก้าวเท้าเดินไปหาห้องน้ำ เสียงถอนหายใจดังออกมาเบาๆ เธอกำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องของฮาชิ ไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกหรือป่าว แต่ข้อเสนอที่เขาบอกว่าจะจ่ายค่าห้องให้เธอทุกเดือนมันก็ทำให้ลดรายจ่ายของเธอลงไปเยอะมาก สมองหญิงสาวเอาแต่คิดวนๆจนไม่รู้ตัวว่ากำลังเหม่อลอย แต่แล้ว… “อลิซ..อย่าพึ่ง” หญิงสาวเซไปตามแรงดึงด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆมือใหญ่ตามคว้าข้อมือเล็กเอาไว้เพื่อที่จะหยุดเธอให้อยู่กับที่ “พะ..พี่ลีโอ” ดวงตากลมมองใบหน้าหล่อเข้ม ในระยะใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจ ก่อนจะผละออกจากกัน “เจ็บตรงไหรรึป่าว พี่ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ” “ไม่เป็นไรค่ะ” อลิซพยายามทรงตัวยืน แต่เมื่อเห็นว่าเขามีท่าทีเหมือนมีเรื่องจะคุยด้วย อลิซจึงเอ่ยปากถามออกไป “พี่ลีโอตามอลิซมา มีเรื่องอะไรรึป่าวคะ” “อ่อ เรื่องนั้น..คือว่า..” “มาทำอะไรอยู่ตรงนี้!” เสียงเข้มคุ้นหูเอ่ยขึ้น ทำให้อลิซตกใจมองหาต้นเสียงทันที ทว่า อลิซกลับเห็นฮาชิยืนจ้องเธอกับลีโออย่างไม่วางสายตา เขามาที่นี่ได้ยังไง เขารู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ตรงนี้ “นะ..นาย..มาได้ยังไง” อลิซถามพลางมองหน้าเขาอย่างตกใจ สิ่งที่เขากำลังทำอยู่มันทำให้อลิซมองฮาชิต่างออกไปจากเดิมมาก เมื่อก่อนเขาไม่ได้สนใจและอยากจะเข้าใกล้เธอมากขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มันเหมือนเขาพยายามเอาตัวเองเข้ามาใกล้ชิดกับอลิซมากขึ้นกว่าเดิม “ฉันมารับเธอกลับ ไปกันได้แล้ว รถจอดอยู่ตรงโน้น” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับจ้องมองหน้าเธอนิ่ง อลิซได้แต่จ้องกลับด้วยแววตาไม่พอใจ เธอไม่มีทางเลือกเพราะกลัวโดนคำถามต่างๆนาๆจากเพื่อน จึงยอมทำตามเขาบอกแต่โดยดี “เอ่อ พี่ลีโอ คือว่า..อลิซขอตัวก่อนนะคะ ไว้คุยกันวันหลังก็ได้ค่ะ” เธอพูดจบก็เดินนำหน้าฮาชิออกไปจากตรงนั้น ปล่อยให้เขายืนเผชิญหน้ากับลีโออยู่พักใหญ่ ก่อนจะเดินตามอลิซไปขึ้นรถ ส่วนลีโอได้แต่ยืนอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก ปล่อยให้เขาเกิดคำถามต่างๆผุดขึ้นมาในหัวมากมาย อลิซยืนมองเบนซ์คันหรูจอดอยู่ประมาณห้านาที เธอไม่กล้าเปิดประตูรถก้าวขาขึ้นไป “ขึ้นมาสิ จะยืนอยู่ตรงนี้หรอ?” คำพูดของเขามันทำให้อลิซได้สติ เธอจึงเปิดประตูรถแล้วขึ้นมานั่งข้างๆเขา “คนเมื่อกี้มันเป็นใคร” อลิซถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปจ้องหน้าฝ่ายตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง เขาล้ำเส้นเธอมากเกินไปแล้ว ให้อยู่ในห้องด้วยกันก็ใช่ว่าจะทำแบบนี้กับเธอได้ “จะเป็นใครแล้วมันสำคัญตรงไหน ทีนายยังไม่ยอมบอกเลยว่าผู้หญิงคนนั้นคือแฟนรึป่าว” เธอตั้งใจพูดประชดเขา และจ้องหน้าหล่ออย่างไม่นึกเกรงกลัว แต่ฮาชิก็จ้องกลับโดยไม่แสดงสีหน้าว่ากำลังโกรธเธออยู่ ใบหน้าของเขายังคงไร้อารมณ์และรู้สึกเย็นชาเหมือนเดิม “กลับถึงห้อง เดี๋ยวค่อยคุย” ฮาชิพูดเสียงแข็ง ก่อนจะหันไปตั้งหน้าตั้งตาขับรถกลับ ระหว่างทางมีแค่ความนิ่งเงียบและเสียงแอร์ในรถที่เริ่มทำงาน มือเล็กเผลอบีบเข้าหากันแน่น เธอไม่พอใจเขาและได้แต่ถามตัวเองซ้ำว่า ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ คอนโด รถเลี้ยวเข้าไปจอดในลานจอดรถในคอนโด ทำให้หัวใจของอลิซเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกโกรธเขาก็จริง แต่ก็เริ่มรู้สึกกลัวเพราะความนิ่งเงียบที่ฮาชิใช้กับเธอ มันเป็นตัวการที่ทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกกดดันอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ถึงแล้ว ขึ้นไปคุยกันบนห้อง” อลิซก้าวขาเล็กตามเขาไปขึ้นลิฟต์อย่างรู้สึกหวั่นๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อไล่ความกังวลออกไป วันนี้แหละเธอต้องพยายามคุยกับคนเอาแต่ใจให้มันรู้เรื่อง เธอสลัดความคิดลบๆออกจากหัว ก่อนจะค่อยๆหันมองร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขายังคงนิ่งและไม่แสดงสีหน้าเหมือนเดิม มันทำให้อลิซเดาความรู้สึกเขาได้ยากว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงตอนอยู่มหาลัยด้วยกัน จะไปเรียนนั่งเรียนกับเขาบ่อยๆ มันก็ทำให้อลิซมองไม่ออกอยู่ดี เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรเธอก็ไม่ค่อยเห็นฮาชิยิ้มอยู่แล้ว ยิ่งเขาเลือกที่จะเงียบมันยิ่งทำให้อลิซรู้สึกกลัว