“มีแฟนหรือยัง”

จากนั้นมีนาก็เดินออกมาจากห้องผ่าตัด กลิ่นยาฆ่าเชื้อยังติดอยู่ตามปลายจมูก ชุดกาวน์สีฟ้าถูกปลดออกครึ่งหนึ่งอย่างรีบร้อน เหงื่อบาง ๆ เกาะอยู่ตามไรผมเพราะการยืนอยู่ในห้องผ่าตัดเป็นเวลานาน เธอก้าวออกมาที่ทางเดินอย่างอ่อนล้าทแต่ยังไม่ทันจะเดินไปได้ไกล ร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าห้องก็ทำให้เธอต้องชะงัก ธาดา เขายืนพิงผนังด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เหมือนกำลังรอเธออยู่ตั้งแต่แรก มีนากลืนน้ำลายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม “มะ…หมอมีอะไรหรือเปล่าคะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูเกร็งกว่าปกติ ธาดาเพียงมองเธอนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดสั้น ๆ “สรุปรายงานเคสนี้แล้วมารายงานที่ห้อง” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกไปทันที ทิ้งให้มีนายืนอยู่ตรงนั้น พร้อมความรู้สึกหนักอึ้งที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอกอีกครั้ง จากนั้นมีนาก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปยังห้องพักนักศึกษา ฝีเท้าของเธอดูช้ากว่าปกติเล็กน้อย ความเหนื่อยล้า