“อาจารย์คนหล่อ”

หลังจากแยกกับขนม มีนาก็เดินตรงไปยังห้องพักอาจารย์ทันที ระยะทางไม่ได้ไกลมากนัก เธอจึงใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มาถึงหน้าทางเดินโซนนั้น แต่พอเลี้ยวเข้ามาใกล้ห้องพักอาจารย์ เธอก็ต้องชะงักฝีเท้า เพราะหน้าห้องเต็มไปด้วยนักศึกษาสาวหลายคนที่ยืนจับกลุ่มพูดคุยกันเสียงดัง บางคนหัวเราะ บางคนยืนแต่งหน้าส่องกระจกโทรศัพท์ บางคนถึงขั้นส่งเสียงกรี๊ดเบา ๆ ทุกครั้งที่ประตูห้องขยับ ราวกับกำลังรอศิลปินมากกว่ารออาจารย์หมอ มีนามองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะก้มมองแฟลชไดรฟ์ในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย เธอไม่ได้รู้สึกหงุดหงิด แค่…ไม่ถนัดกับสถานการณ์แบบนี้ การต้องเบียดคนเข้าไป การต้องแทรกตัวผ่านกลุ่มเสียงดัง การต้องตกเป็นสายตาใครสักคน ทั้งหมดนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอชอบเลย เธอยืนอยู่ห่างออกมานิดหนึ่ง ใช้สายตามองประเมินทางเข้าอย่างเงียบ ๆ พยายามคิดว่าควรจะรอให้คนซา หรือหาจังหวะแทรกเข้าไปดี แต่ดูเหมือนตอนนี้จะไม่มีช่องว่างพอให้เธอเดินผ่านไปถึงหน้าประตูได้ง่าย ๆ เลย มีนายืนมองอยู่แบบนั้นเกือบนาที แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่ากลุ่มนักศึกษาสาวตรงหน้าจะสลายตัวไปไหน เสียงหัวเราะ เสียงซุบซิบ และเสียงกรี๊ดเบา ๆ ดังเป็นระยะ ทำให้ทางเข้าห้องพักอาจารย์แทบไม่มีช่องว่างเหลือเลย มีเพียงไม่กี่คนที่ยืนรออยู่ห่างออกมาเหมือนเธอ ท่าทางดูไม่ได้มีส่วนร่วมกับความคึกคักนั้นนัก มีนาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจหันไปถามหนึ่งในนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ “เอ่อ…ขอโทษนะคะ ตรงนั้นเขามีอะไรกันเหรอคะ” เธอถามพลางเหลือบสายตาไปทางหน้าห้องพักอาจารย์ หญิงสาวที่ถูกถามหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับอย่างรู้ทัน “อ๋อ…พวกนั้นบ้าผู้ชายค่ะพี่ ได้ยินข่าวว่ามีอาจารย์คนใหม่ หล่อ หน้าตาดี เลยพากันมายืนรอดู แล้วก็เป็นอย่างที่พี่เห็นนั่นแหละค่ะ” มีนานิ่งไปเล็กน้อย คำว่า อาจารย์คนใหม่ ทำให้ปลายนิ้วเธอกระชับแรงขึ้นกับแฟลชไดรฟ์ในมือ ก็ว่าแล้วเชียว เธอมองกลุ่มนักศึกษาที่เกาะกลุ่มหน้าห้องอีกครั้งอย่างประเมินสถานการณ์เงียบ ๆ ความวุ่นวายแบบนี้ไม่ใช่พื้นที่ของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ในจังหวะนั้นเอง… ประตูห้องพักอาจารย์ก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ก่อนที่อาจารย์วัยกลางคนใส่แว่นท่าทางเคร่งขรึมจะก้าวออกมายืนตรงหน้ากลุ่มนักศึกษา “นี่พวกเธอ” เสียงเข้มดังขึ้นทันที ทำเอาหลายคนสะดุ้ง “ที่นี่ห้องพักอาจารย์นะ ไม่ใช่ที่ให้มายืนจับกลุ่มส่งเสียงกันแบบนี้ นักศึกษาคนอื่นเขาจะเข้ามาส่งงานก็เข้ามาไม่ได้เพราะพวกเธอยืนขวางอยู่เต็มหน้าประตู” เสียงซุบซิบเงียบลงในพริบตา กลุ่มนักศึกษาที่เมื่อครู่ยังหัวเราะคิกคักรีบขยับตัวถอยออกจากหน้าห้องอย่างรวดเร็ว บางคนก้มหน้าหลบสายตา บางคนรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ทางเดินที่เคยแน่นขนัดเริ่มเปิดช่องว่างขึ้นทีละนิด เมื่ออาจารย์วัยกลางคนกวาดสายตามองนักศึกษาทีละคนอย่างไม่พอใจ “ไปกันได้แล้ว แยกย้ายกันเดี๋ยวนี้” เธอพูดเสียงเข้ม ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเดิม “ถ้ายังไม่เลิกวุ่นวาย ฉันจะรายงานอาจารย์ประจำวิชาให้พิจารณาคะแนนพวกเธอเอง” คำขู่นั้นได้ผลเกินคาด เสียงกรี๊ดและเสียงซุบซิบเงียบลงในทันที นักศึกษาหลายคนรีบเก็บของแล้วเดินแยกย้ายออกจากหน้าห้องอย่างรวดเร็ว บางคนถึงกับกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ ทางเดินที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยผู้คนก็กลับมาโล่งอีกครั้ง เหลือเพียงนักศึกษาสองสามคนที่มายืนรอส่งงานอย่างเงียบ ๆ มีนามองภาพทางเดินที่กลับมาโล่งอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะสูดลมหายใจเบา ๆ เหมือนรวบรวมสติ แล้วก้าวเข้าไปยืนหน้าประตูห้องพักอาจารย์อย่างตั้งใจ จากนั้นจึงเคาะเบา ๆ หนึ่งครั้ง และผลักประตูเข้าไป ภายในห้องเงียบกว่าที่คิด เสียงเครื่องปรับอากาศดังแผ่ว ๆ โต๊ะทำงานหลายตัววางเรียงกันเป็นระเบียบ เอกสารกองสูงอยู่ตามมุมต่าง ๆ ให้บรรยากาศที่จริงจังและเป็นทางการกว่าหน้าห้องเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง โต๊ะของอาจารย์เจ้าของวิชาที่เธอต้องนำแฟลชไดรฟ์มาส่งอยู่ด้านในสุดของห้อง มีนาก้าวเดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน สายตาจับจ้องจุดหมายชัดเจน แต่เมื่อเธอเงยหน้ามองอีกครั้ง ฝีเท้าก็ชะงักลง เพราะโต๊ะที่อยู่ถัดจากนั้น…คือโต๊ะของเขา อาจารย์คนใหม่ที่เพิ่งทำให้ทั้งคลาสเงียบกริบ อาจารย์คนเดียวกับที่นักศึกษาสาวจำนวนมากมายืนรอหน้าห้องเมื่อครู่ และในตอนนี้ เขากำลังนั่งอยู่ตรงนั้น… มีนายืนค้างอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับสมองกำลังประมวลผลภาพตรงหน้า ก่อนที่เสียงเรียกจะดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง “มีนา!” เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบหันไปตามต้นเสียง “คะ…ค่ะ” อาจารย์รัศมี เจ้าของวิชาที่เธอมาส่งงานในวันนี้ มองเธอผ่านกรอบแว่นอย่างสงสัยเล็กน้อย “มาส่งงานใช่ไหม” “อ่อ…ค่ะ” มีนาตอบพลางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ ยื่นแฟลชไดรฟ์ในมือออกไปอย่างสุภาพ “มาช้านะ อาจารย์รอกลุ่มเธออยู่กลุ่มเดียว” อาจารย์รัศมีกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงความตำหนิเล็กน้อย “ขอโทษค่ะอาจารย์” มีนาตอบสั้น ๆ อย่างตรงไปตรงมา เพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากอธิบายอะไรให้ยืดยาวไปมากกว่านี้ อาจารย์รัศมีรับแฟลชไดรฟ์ไปก่อนจะหันไปทางโต๊ะข้าง ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง “อาจารย์ธาดา ได้เจอกับนักศึกษาคะแนนสูงของชั้นหรือยังคะ มีนาค่ะ” มีนารู้สึกเหมือนอากาศในห้องหนักขึ้นทันทีเมื่อชื่อของเธอถูกพูดออกมาอีกครั้ง ชายที่นั่งอยู่โต๊ะข้างกันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาคมทอดมาทางเธออย่างไม่รีบร้อน มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางที่ดูสุภาพในสายตาคนอื่น แต่สำหรับมีนาแล้ว…มันชวนให้หมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูก “ครับ” เขาตอบเสียงเรียบ “เมื่อครู่ได้เจอกันในคลาสแล้ว” “อ้าวเหรอคะ เป็นยังไงบ้างคะ ได้สอนชั่วโมงแรก” อาจารย์รัศมีถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ เหมือนคุยเรื่องทั่วไป ธาดาเอนหลังพิงเก้าอี้เล็กน้อยก่อนตอบ น้ำเสียงเรียบเหมือนไม่ได้มีเจตนาอะไรพิเศษ “ก็…รู้สึกผิดหวังอยู่นะครับ” มีนารู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องลดลงทันที “เพราะนักศึกษาที่ว่าคะแนนสูงที่สุด ดันตอบคำถามง่าย ๆ ไม่ได้” เขาพูดต่ออย่างไม่เร่งรีบ สายตาไม่ได้มองเธอตรง ๆ แต่ทุกคำกลับพุ่งมาถึงเธอชัดเจน เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากเล็กน้อย “แต่ก็เข้าใจครับ คลาสแรกอาจจะยังไม่ชิน” ประโยคหลังถูกพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพเหมือนให้ทางลง ทว่ากลับยิ่งทำให้คำก่อนหน้าชัดและหนักขึ้นกว่าเดิม อาจารย์รัศมีหัวเราะเบา ๆ “เด็กคนนี้ปกติไม่พลาดนะคะ อาจจะตื่นเต้นนิดหน่อย” มีนายืนเงียบ มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว พยายามควบคุมสีหน้าให้เรียบเฉย แม้ในใจจะร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “ครับ ผมก็หวังว่าจะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว” ธาดาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองมีนาตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง สายตาคู่นั้นนิ่ง สงบ แต่หนักแน่นพอจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกทดสอบอีกครั้ง แม้จะไม่มีใครในห้องรับรู้ถึงความหมายแฝงนั้นเลยก็ตาม อาจารย์รัศมีเพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ได้คิดอะไรเป็นพิเศษ เธอเข้าใจไปเองว่านั่นคงเป็นอารมณ์ของอาจารย์ใหม่ที่จริงจังกับการสอนในชั่วโมงแรก “งานโอเคเลยนะ อาจารย์ดูแล้วไม่มีอะไรต้องแก้” รัศมีกล่าวพลางวางแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะ “ขอบคุณค่ะ” มีนาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบเช่นเดิม แม้ในใจจะยังไม่สงบดีนัก “แต่…” อาจารย์รัศมีเว้นจังหวะเล็กน้อย “ทำงานดี แต่ส่งช้า ก็ไม่ควรนะ ครั้งนี้อาจารย์จะเตือนไว้เฉย ๆ ครั้งหน้าอย่าส่งช้าแบบนี้อีก” “ค่ะ” มีนารับคำโดยไม่เถียง ทั้งที่เธอรู้ดีว่าสาเหตุไม่ได้มาจากตัวเองเพียงคนเดียว