“คิดถึงไหม🔞💦”

และทันใดนั้น… เสียงเข้ม นิ่ง ของอาจารย์ธาดาก็ดังขึ้นกลางบรรยากาศที่เพิ่งจะคลายตัว “ถ้างั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ” เขาเอ่ยกับอาจารย์รัศมีอย่างสุภาพ ก่อนจะลุกขึ้นเก็บเอกสารใส่กระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ ท่าทีไม่รีบร้อน แต่ก็ไม่คิดจะอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไปทันที มีนาเพียงเหลือบตามองแผ่นหลังของเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะบังคับตัวเองให้หันกลับมาสนใจบทสนทนาตรงหน้า “ไม่มีอะไรแล้ว เธอก็กลับได้แล้วล่ะมีนา” อาจารย์รัศมีบอกเสียงเรียบ “ค่ะ ขอบคุณค่ะอาจารย์” เธอพยักหน้า แล้วยกมือไหว้ตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างสงบ เมื่อประตูปิดลงด้านหลัง ความเงียบของทางเดินก็รับเธอไว้แทนที่เสียงพูดคุยภายใน มีนาเดินตรงออกมาจากโซนห้องพักอาจารย์ มุ่งหน้าไปยังบันไดลงตึก ระหว่างทาง เธอต้องเดินผ่านห้องเรียนว่างเปล่าอยู่สองสามห้อง ประตูบางบานเปิดค้างไว้ เผยให้เห็นเก้าอี้เรียงเป็นแถวกับกระดานที่ยังมีรอยชอล์กจาง ๆ เหลืออยู่ ทว่า… พรึ่บ! ยังไม่ทันที่มีนาจะก้าวพ้นหน้าห้องเรียน ร่างของเธอก็ถูกแรงบางอย่างดึงเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว ประตูถูกปิดตามหลังทันที เสียงกระทบดังเบา ๆ ในห้องที่มืดสนิท หัวใจของเธอกระแทกแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ยังไม่ทันได้ร้อง ฝ่ามือใหญ่ก็ยกขึ้นปิดตาเธอไว้แน่น ลมหายใจอุ่นจัดของใครบางคนอยู่ใกล้เกินกว่าจะเป็นความบังเอิญ และทันใดนั้น… จ๊วบ!! ริมฝีปากของเขาก็ทาบลงมาบนปากของเธออย่างไม่ทันให้ตั้งตัว มีนาสะดุ้ง เธอพยายามขยับตัวขัดขืนเล็กน้อย มือดันอกเขาออกตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ความตกใจแล่นวาบไปทั่วร่าง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง… กลิ่นบางอย่าง… กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นสะอาดเฉพาะตัวที่เธอจำได้ มันคือกลิ่นเดียวกับคืนนั้น คืนเมื่อสามเดือนก่อน ร่างของเธอชะงักลงโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำที่พยายามกดทับไว้ผุดขึ้นมาชัดเจนเกินไป ลมหายใจของเขาใกล้เกินไป เสียงหัวใจตัวเองดังเกินไป เธอผลักเขาออกในที่สุด ก่อนจะเงยหน้ามองในความมืด ดวงตาสั่นเล็กน้อยแม้พยายามควบคุม มีนาที่กำลังจะเอ่ยปากบอกอะไรบางอย่าง แต่คำพูดนั้นก็ต้องติดค้างอยู่ในลำคอ เพราะเขากลับก้มลงจูบเธออีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว คราวนี้จูบของเขาแรงกล้าและเร่าร้อนกว่าเดิมมาก มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้แน่น พร้อมกับพยายามดันร่างเธอให้ถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายแผ่นหลังนุ่มของเธอก็ชนเข้ากับขอบโต๊ะเรียนอย่างแรง ในหัวของมีนาเต็มไปด้วยความพยายามที่จะผลักเขาออก อยากดันร่างกายนั้นให้ห่าง แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศอย่างสิ้นเชิง เพราะในตอนนี้ ปากของเธอกลับค่อย ๆ จูบตอบเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับไม่ได้ยินเสียงปฏิเสธในใจตัวเองเลย เขายังคงจูบเธออย่างต่อเนื่องไม่ยอมหยุด มือทั้งสองข้างประคองและผลักร่างของมีนาเบา ๆ แต่หนักแน่น จนเธอค่อย ๆ นอนราบลงไปกับพื้นผิวโต๊ะเรียนยาว และในไม่ช้า เขาก็ค่อย ๆ ถอนจูบออก ก่อนที่ร่างกายกำยำใหญ่โตของเขาจะเคลื่อนไหวขึ้น ปีนขึ้นบนโต๊ะเรียนยาวนั้นอย่างคล่องแคล่ว แล้วคร่อมร่างของมีนาไว้อย่างมั่นคง มีนานอนหอบหายใจ มองขึ้นไปยังภาพตรงหน้าที่มืดสนิทจนแทบมองเห็นเพียงเงาราง ๆ แต่เธอมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าคนที่คร่อมอยู่เหนือตัวเธอตอนนี้คือเขาแน่นอน อาจารย์ธาดา เพราะน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เพิ่งได้ยิน กลิ่นน้ำหอมผู้ดีจาง ๆ ที่คุ้นเคย และที่สำคัญ…เธอยังอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ มันเป็นไปได้แน่นอน… ว่าคนในคืนนั้นเมื่อสามเดือนก่อน กับผู้ชายที่กำลังอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ จะเป็นคนคนเดียวกัน กลิ่น เสียง น้ำหนักของลมหายใจ ทุกอย่างมันเหมือนเกินไป หัวใจของมีนาเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ ความมั่นใจที่เคยมีค่อย ๆ สั่นคลอนลงทีละนิด เธอกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น ก่อนจะรวบรวมความกล้าที่มีทั้งหมด “อะ…อาจารย์” เธอเอ่ยเรียกเสียงเบา แต่เขาไม่ได้ตอบอะไรสักคำ เพียงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่มือใหญ่ทั้งสองจะจับขาของมีนาชันขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วเลื่อนเข้าไปใต้ขอบกางเกงด้านในของเธอ ดึงมันลงออกมาอย่างฉับพลันในชั่วพริบตาเดียว มีนาตกใจเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้น แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะไม่ขัดขืนหรือผลักไส เพราะลึก ๆ แล้ว เธอเองก็โหยหาที่จะได้สัมผัสความรู้สึกนั้นอีกครั้ง… ความรู้สึกครั้งแรกที่เธอได้เสียตัวให้กับใครสักคน ซึ่งจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้รับคำตอบชัดเจนเลยว่าคนผู้นั้นคือเขาหรือไม่ อาจารย์ธาดา คนที่กำลังคร่อมร่างเธออยู่ตอนนี้ นิ้วเรียวยาวของเขาค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามโหนกนูนอวบอิ่มของเธออย่างช้า ๆ แสนละเมียด จนมีนารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความเสียวซ่านแผ่ซ่านจากปลายนิ้วนั้นทำให้เธอเคลิ้มมึนงง ลืมไปสนิทว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาของเล่นชิ้นไหน ๆ เคยทำให้เธอรู้สึกแบบนี้ได้บ้าง ความรู้สึกที่เธอโหยหาและร่ำไรมาตลอดสามเดือนยาวนาน ตอนนี้กำลังหลั่งไหลเข้ามาเต็มเปี่ยม เพราะนิ้วยาวเรียวของเขากำลังกดและบีบเบา ๆ ที่เม็ดเสียวบอบบางของเธออย่างแม่นยำ มีนาหลับตาพริ้ว ริมฝีปากกัดเบา ๆ เพื่อกลั้นเสียงครางที่เกือบหลุดออกมา เขาค่อย ๆ ใช้นิ้วถูไถไปมาบนเม็ดเสียวของเธอแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนมีนาต้องกัดริมฝีปากแน่นกว่าเดิมเพื่อกลั้นเสียงคราง นิ้วเท้าของเธอเกร็งแข็งโดยไม่รู้ตัว จิกเข้าไปในอากาศราวกับจะยึดเหนี่ยวอะไรสักอย่าง และน้ำหวานอุ่น ๆ ก็เริ่มไหลซึมออกมาช้า ๆ เปียกชุ่มปลายนิ้วของเขา และในที่สุด ปลายนิ้วของเขาก็ค่อย ๆ แหย่เข้าไปในตัวเธอทีละนิด ทีละน้อยอย่างแผ่วเบาและระมัดระวัง แต่เมื่อเข้าไปได้เพียงครึ่งนิ้ว เขาก็ชักมันออกช้า ๆ ก่อนจะเพิ่มนิ้วอีกหนึ่งเป็นสองนิ้ว แล้วดันเข้าไปอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เขาก็ยังดึงนิ้วออกมาอย่างรวดเร็ว ทั้งที่เมื่อครู่เขาเพิ่งแหย่เข้าไปได้ไม่ถึงครึ่งนิ้วด้วยซ้ำ ก่อนจะเพิ่มนิ้วอีกหนึ่งเป็นสามนิ้วทันที แล้วจ่อปลายนิ้วทั้งสามที่รอยแยกอุ่นชื้นของเธอ ก่อนจะดันเข้าไปลึกจนสุดในคราวเดียวอย่างไม่รีรอ มีนาถึงกับหลุดครางออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บแปลบปนเสียว ร่างกายแอ่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ราวกับพยายามหนีและรับพร้อมกัน “อ๊ะ~~” จากนั้น นิ้วเรียวยาวทั้งสามนิ้วของเขาก็ถูกโอบรัดอย่างแน่นเหนียวด้วยร่องชุ่มฉ่ำอุ่นร้อนของเธอ เขาค่อย ๆ ดึงนิ้วออกช้า ๆ จนเกือบหลุดพ้น แล้วดันกลับเข้าไปใหม่จนสุดขอบนิ้วอย่างหนักแน่นและสม่ำเสมอ ความเสียวซ่านที่เพิ่งถาโถมเข้ามาในตัวมีนา ความรู้สึกที่เธอโหยหาและร่ำไรมาตลอดหลายเดือน… มันเป็นแบบนี้เองสินะ ความรู้สึกที่แท้จริงที่เธอต้องการ มันลึกซึ้งและรุนแรงกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้เสียอีก ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกของเขาจะดังขึ้นเบา ๆ ข้างหูเธอ “คิดถึงไหม…” 💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗 ประกาศ จากกิจกรรมเซตพระแม่ลักษมี ขณะนี้เกิดปัญหาในส่วนของคอมเมนต์บางรายการ เบื้องต้นไรท์ได้ทำการกดไลค์เพื่อยืนยันการมองเห็นคอมเมนต์เรียบร้อยแล้ว หากคอมเมนต์ใดที่ไรท์ไม่ได้กดไลค์ แสดงว่าไรท์อาจมองไม่เห็นคอมเมนต์นั้นค่ะ หากท่านใดที่ไรท์ยังไม่ได้กดไลค์ รบกวนทักข้อความเข้ามาที่เพจ นามปากกา ทะเลศรีหมอก เพื่อแจ้งรายละเอียดเพิ่มเติมได้เลยนะคะ สามารถแจ้งข้อมูลทางแชตแทนคอมเมนต์ได้เช่นกันค่ะ ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี้ และขอบคุณทุกท่านที่ร่วมกิจกรรมค่ะ 🙏🏻💖