“นึกว่ามีนัดกับคนอื่น”

ตอนนี้เส้นทาโร่ถูกคาบอยู่ระหว่างทั้งสองคน ปลายด้านหนึ่งอยู่ที่ริมฝีปากของมีนา ส่วนอีกด้านอยู่ที่เพทาย เส้นยาวบาง ๆ เชื่อมระหว่างพวกเขาไว้ภายใต้แสงไฟเวทีที่สาดลงมา เสียงกรี๊ดจากผู้คนด้านล่างดังไม่ขาดสาย จนมีนารู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นดังแข่งกับเสียงเพลงในร้าน เธอเหลือบมองเส้นทาโร่ตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นไปสบตากับเขาเพียงชั่วครู่ แล้วรีบหลบสายตาลงทันที “เอาละครับ…เริ่มได้!” เสียงพิธีกรประกาศผ่านไมโครโฟน ทันทีที่สัญญาณเริ่มดังขึ้น มีนาก็ค่อย ๆ งับปลายเส้นทาโร่เข้าไปทีละนิดอย่างระมัดระวัง เหมือนกลัวว่าถ้าขยับแรงเกินไป เส้นมันจะขาดหรือเธอจะเผลอเข้าไปใกล้เขามากเกินไป ต่างจากเพทายที่ค่อย ๆ งับเข้ามาเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน ริมฝีปากของเขาขยับทีละนิด ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งสองค่อย ๆ สั้นลงเรื่อย ๆ ท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงกรี๊ดของผู้คนรอบเวทีที่ยิ่งดังขึ้นทุกวินาที ทว่า… “อ๊ะ!” มีนาที่กำล