“กล้าก็ลอง”

“ไปสิ มันรอเธออยู่” ธาดาพูดกับขนมด้วยน้ำเสียงเรียบ พลางพยักหน้าไปทางรถที่จอดอยู่ด้านหน้า ขนมยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สีหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด เธอหันมองมีนา ก่อนจะหันไปมองรถที่ธาวินนั่งอยู่ แล้วก็หันกลับมามองเพื่อนอีกครั้งเหมือนกำลังชั่งใจ มีนามองเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “แกไปเถอะ” น้ำเสียงของเธอไม่ได้หนักแน่น แต่ก็พอจะทำให้ขนมรู้ว่าเธอเข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงลังเล ขนมเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด “ฉันขอโทษนะมีนา แต่ฉันต้องไปก่อน” พูดจบเธอก็รีบวิ่งไปทางรถของธาวินทันที ไม่นานประตูรถฝั่งผู้โดยสารก็เปิดออก ขนมรีบขึ้นไปนั่ง ก่อนที่รถคันนั้นจะเคลื่อนตัวออกไปจากหน้าบาร์ “ส่วนเธอน่ะ มานี่” ธาดาพูดพร้อมยื่นมือไปคว้าแขนของมีนา แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาแตะข้อมือเธอ มีนาก็สะบัดออกอีกครั้งอย่างแรง “ไม่! ไม่ไปค่ะ หนูกลับเองได้” เธอพูดเสียงแข็ง ก่อนจะหันหลังให้เขาแล้วก้า