ตอนที่ 5 ในเงื้อมมือลูกเลี้ยง NC20+

ตอนที่ 5  ในเงื้อมมือลูกเลี้ยง “ปล่อยค่ะ น้าจะกลับห้องแล้ว” วรรณาทำท่าจะหนีด้วยความขลาดกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้น แต่ทว่าชลธีร์ไวกว่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้มั่นก่อนจะออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างบางก็ถลาไปตามแรงเหวี่ยง ชายหนุ่มจัดการดันหน้าแม่เลี้ยงคนสวยให้หันเข้าหากำแพงบ้าน แล้วใช้ร่างกายกำยำของเขาประกบปิดแผ่นหลังของเธอไว้จนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน “อื้อ... คุณธีร์ ปล่อยน้านะคะ” วรรณาประท้วงเสียงแผ่ว แต่หัวใจกลับเต้นโครมครามสวนทางอย่างสิ้นเชิง มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่นราว ส่วนอีกข้างเอื้อมมาสะบัดรวบเรือนผมหอมกรุ่นของเธอให้ไปกองไว้ที่ไหล่ข้างเดียว เพื่อเปิดทางให้เขาได้ดอมดมซอกคอขาวผ่องได้ถนัดถนี่ ชลธีร์โน้มใบหน้าลงไปสูดดมกลิ่นกายสาวที่ผสมกับน้ำหอมอ่อน ๆ อย่างหิวกระหาย ก่อนจะจุมพิตแผ่วเบาลงบนผิวเนื้อเนียนละเอียดจนวรรณาสะดุ้งโหยงไปทั้งตัว “หยุดเถอะค่ะ... น้าขอร้อง...” เธอพยายามจะร้องห้าม แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนหาความเด็ดขาดไม่ได้ “ชู่ว์... อย่าเสียงดังสิครับ... เดี๋ยวพ่อได้ยินนะ” คำขู่กระซิบที่ข้างหูทำเอาวรรณาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ชลธีร์ใช้นิ้วชี้ไปยังประตูห้องทำงานของชลธารที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น ความจริงที่ว่าสามีของเธอนั่งอยู่หลังบานประตูนั้นทำเอาความตื่นเต้นพุ่งขึ้นถึงขีดสุด ชลธีร์ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้แค่จุมพิต แต่กลับขบเม้มเบา ๆ จนวรรณาต้องจิกเล็บลงกับผนังบ้านเพื่อสะกดกั้นเสียงครางที่จวนเจียนจะหลุดออกมา ลมหายใจร้อนผ่าวของลูกเลี้ยงที่เป่ารดต้นคอ ประกอบกับความแข็งขึงของร่างกายเขาที่บดเบียดอยู่ด้านหลัง มันทำให้วรรณารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหว ‘ถ้าคุณธารเปิดประตูออกมาตอนนี้ ฉันจะทำยังไง’ ยิ่งกลัว... ร่างกายกลับยิ่งตอบสนอง ความฉ่ำแฉะที่กึ่งกลางกายเริ่มเอ่อล้นออกมาอีกครั้งจนเปียกชุ่มซึมผ่านเนื้อผ้าชั้นดี “คุณธีร์... อย่าทำรอย เดี๋ยวคุณธารเห็น...” วรรณาปรามเสียงสั่นพร่า ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดูดดึงที่ซอกคอขาวระหง แต่แทนที่ลูกเลี้ยงหนุ่มจะหยุด เขากลับหัวเราะหึในลำคอพลางเถียงกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ชวนให้คนฟังใจสั่นสะท้าน “พ่อไม่สนหรอกครับ... เพราะยังไงเขาก็คงคิดว่าเป็นรอยที่ตัวเองทำไว้ คงไม่มานั่งคิดเล็กคิดน้อยนับรอยดูดหรอกว่าของใครเป็นของใคร” คำพูดนั้นเหมือนค้อนที่ทุบทำลายกำแพงศีลธรรมที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของวรรณาจนพังทลาย เธอตื่นเต้นจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่ ดีชั่วรู้หมดแต่มันอดไม่ได้จริง ๆ ร่างบางอ่อนระทวยไปกับทุกสัมผัสจาบจ้วงของเขาอย่างน่าอาย ยิ่งตอนนี้ที่มือหนาเลื่อนลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ลากไล้ลงไปสัมผัสกับความฉ่ำชื้นที่เอ่อล้นออกมาจากกลางกายสาวจนเปียกโชก “ซี้ดดด...” เสียงลมหายใจของชลธีร์สะดุดห้วงจนวรรณารู้สึกได้ มือหนาเริ่มรุกรานหนักขึ้น ก้านนิ้วยาวซุกแทรกเข้าไปราวกับต้องการควานหาความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายในความร้อนรุ่ม เขาจงใจประจานความร่านของแม่เลี้ยงด้วยการดึงนิ้วออกมา แล้วยกขึ้นมาจ่อตรงหน้าให้หญิงสาวดูหลักฐานความใคร่ที่ติดก้านนิ้วออกมาจนเยิ้ม “ดูสิ... น้ำเยิ้มเชียว” วรรณาตาเบิกโพลงด้วยความตกใจจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่สิ่งที่ทำให้เธอช็อกจนแทบหยุดหายใจ คือการที่ชลธีร์จงใจส่งนิ้วที่เปื้อนน้ำรักของเธอเข้าปากตัวเองช้า ๆ ต่อหน้าต่อตา เขาดูดเม้มลิ้มรสชาติคาวหวานนั้นอย่างเอร็ดอร่อย พลางส่งสายตาคมกริบจดจ้องมองใบหน้าแดงก่ำของเธออย่างผู้ชนะ “หวาน... หวานกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยครับ” เขากระซิบเสียงพร่าพลางถอนนิ้วออกจากปาก แล้วก้มลงซุกไซ้ซอกคอเธออีกครั้งด้วยความกระหายที่ทวีคูณขึ้น วรรณาได้แต่ยืนพิงกำแพงหอบหายใจถี่ระรัว ร่างกายและวิญญาณของเธอถูกลูกเลี้ยงหนุ่มคนนี้ควบคุมไว้โดยสมบูรณ์แบบ ทิ้งให้ความผิดชอบชั่วดีเลือนหายไปในเงาสลัวหลังกำแพงบ้านหลังใหญ่นี้เอง ห้องทำงานของชลธารที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ชลธีร์ไม่ปล่อยให้เหยื่อได้พักหายใจ มือหนาข้างหนึ่งเกี่ยวรั้งขอบกางเกงในลูกไม้ตัวจิ๋วของแม่เลี้ยงให้รูดลงมากองอยู่ที่โคนขาขาวนวลอย่างจาบจ้วง วรรณาตัวสั่นระริกพยายามจะขยับหนีแต่แผ่นหลังกลับถูกแผงอกแกร่งเบียดอัดจนติดกำแพงบ้านหรู “อื้ออ... คุณธีร์ ไม่เอา... อ๊าส์” เสียงร้องห้ามกลายเป็นเสียงครางกระเส่าทันที เมื่อชลธีร์ส่งก้านนิ้วยาวที่เพิ่งชิมรสชาติของเธอไปเมื่อครู่ สอดแทรกกลับเข้าไปในร่องสวาทที่ฉ่ำแฉะอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้แค่แตะต้อง แต่เขากระแทกนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะถี่รัวและรุนแรงราวกับต้องการจะสั่งสอนที่เธอปล่อยให้ตัวเองเหงามานาน มือหนาอีกข้างไม่ได้ว่างเว้น เขาล้วงเข้าไปใต้สาบเสื้อ สอดแทรกผ่านบราเซียตัวแพงก่อนจะบีบขยำเต้านมขนาดมหึมาของแม่เลี้ยงจนเนื้อนุ่มปลิ้นออกมาตามง่ามนิ้ว ชลธีร์บดขยี้ปลายนิ้วลงบนยอดอกที่ชูชันทะลุเนื้อผ้า ขณะที่ริมฝีปากหนาก็ยังคงซุกไซ้ดูดดึงซอกคอขาวจนเกิดรอยแดงเถือกเป็นทางยาว “ซี๊ด... น้าณา... รูน้านี่มันตอดนิ้วผมดีชะมัดเลยนะครับ” วรรณาหลับตาพริ้ม ร่างกายสั่นสะท้านไปกับสัมผัสรุกรานที่ดุดันเกินกว่าที่สามีเคยให้ ความตื่นเต้นที่รู้ว่าชลธารนั่งอยู่หลังกำแพงห่างไปไม่กี่ก้าว ยิ่งเป็นตัวเร่งให้อารมณ์รักของเธอพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ร่องสาวบีบรัดนิ้วของลูกเลี้ยงแน่นขึ้นตามจังหวะการชักนำที่รวดเร็ว “อ๊ะ... อ๊ะ... จะไม่ไหวแล้ว... คุณธีร์...” เธอกัดริมฝีปากจนห้อเลือด พยายามสะกดกั้นเสียงครางไม่ให้ดังลอดเข้าไปในห้องทำงาน แต่สุดท้ายความเสียวซ่านที่โหมกระหน่ำก็ทำให้สติของเธอขาดผึง “จะเสร็จล่ะสิตอดใหญ่เชียว” เขาว่าพลางขยับข้อมือรัวกว่าเดิม ร่างบางกระตุกเกร็งจนหลังแอ่นพ้นกำแพง ร่องสวาทขมิบตอดรัดนิ้วแกร่งของชลธีร์รัว ๆ พร้อมกับสายธารน้ำหวานที่ทะลักออกมาเปียกชุ่มนิ้วหนาจนล้นง่ามมือ “อ๊าส์!” วรรณาเสร็จสมคานิ้วของลูกเลี้ยงหนุ่มทั้งที่ยังยืนพิงกำแพงบ้าน เธอหอบหายใจถี่ระรัวราวกับคนขาดอากาศหายใจ แข้งขาอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงกับพื้นถ้าไม่มีอ้อมกอดของชลธีร์พยุงไว้ ชายหนุ่มยกยิ้มอย่างผู้ชนะพลางก้มลงกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้นางงามจังหวัดอย่างเธอต้องจำไปจนวันตาย “เสร็จหน้าห้องทำงานผัวแบบนี้... ทีนี้รู้หรือยังครับ ว่าของจริงกับของปลอมอะไรมันถึงใจกว่ากัน” ***