"ไอวี่... ไอวี่อยู่ไหนครับ!"
เสียงของยอร์ชดังใกล้เข้ามามากจนไอวี่สะดุ้งสุดตัว หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงดาวเลือนลาง เธอเห็นเงาร่างของยอร์ชขยับวูบวาบอยู่ห่างไปไม่ถึงห้าเมตร
ดินอาศัยจังหวะที่ไอวี่กำลังเสียขวัญ คว้าเอวบางแล้วลากเธอถอยหลังเข้าไปในซอกหินใหญ่ที่มีเถาวัลย์ปกคลุมจนมิดชิด มันแคบจนหน้าอกของไอวี่เบียดเสียดกับแผงอกกว้างของเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"อื้อ!..."
ไอวี่กำลังจะอ้าปากประท้วง แต่ดินกลับประกบริมฝีปากลงมาปิดกั้นเสียงทั้งหมดทันที จูบครั้งนี้ไม่ได้ดุดันเหมือนตอนทะเลาะ แต่เป็นจูบที่เน้นความเงียบและหนักหน่วงเพื่อสะกดอารมณ์ ลิ้นร้อนของเขาเกี่ยวกวัดลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง บังคับให้เธอต้องรับรสสัมผัสที่ซ่านสยิวท่ามกลางความกลัว
"ไอวี่? ได้ยินผมไหม?" เสียงยอร์ชหยุดลงตรงหน้าซอกหินพอดี มีเพียงพุ่มไม้และเถาวัลย์กั้นกลางไว้
ไอวี่เบิกตากว้าง พยายามดิ
