ไต้ฝุ่นจ้องมองร่างที่ยืนกรานกอดอกเชิดหน้าอย่างดื้อรั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช ความนิ่งเฉยของธัญญ่าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกใจอ่อน แต่มันยิ่งสุมไฟแห่งความหงุดหงิดให้ทวีคูณ เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน แสงไฟสีส้มสลัวในห้องสะท้อนกับขวดวิสกี้ราคาแพง
เขารินของเหลวสีอำพันลงในแก้วช้าๆ ก่อนจะยกมันขึ้นกระดกจนหมดในรวดเดียว รสสัมผัสบาดคอของแอลกอฮอล์ไม่ได้ทำให้ใจของเขาเย็นลงเลยสักนิด
ปัง!!
ไต้ฝุ่นวางแก้วกระแทกลงบนพื้นโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างแรง เสียงแก้วกระทบเนื้อไม้ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องนอนที่เงียบเชียบ จนธัญญ่าถึงกับสะดุ้งสุดตัว ไหล่ที่เคยเชิดตั้งอยู่ไหวระริกด้วยความตกใจ แต่เธอก็ยังแข็งใจไม่ยอมขยับไปไหน
เขาคว้าขวดวิสกี้ขึ้นมารินใส่แก้วอีกครั้ง คราวนี้เขารินมันจนเกือบจะล้นขอบแก้ว มือที่ถือขวดสั่นเทาด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดกลั้นไว้
"ไม่ยอมไปใช่ไหม..." เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเยือกเ
