ตอนที่ 8 : การเผชิญหน้าโดยบังเอิญกับ ‘ท่านรอง’

ช่วงพักกลางวัน ไอวี่ นั่งทานอาหารอยู่กับกลุ่มครูอัตราจ้างสาวๆ ที่โรงอาหารของโรงเรียน ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับข่าวคราวล่าสุดของโรงเรียน ไอวี่นั่งฟังอยู่เงียบๆ พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับครูคนอื่นๆ แต่ในใจยังคงร้อนรุ่มจากความลับของเธอกับ ดิน ครูรดา ครูสาวแผนกประถมกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "พวกเธอรู้ข่าวไหม คุณยอร์ช ลูกชายเจ้าของโรงเรียนน่ะ กลับมาจากอังกฤษแล้วนะ ได้ยินว่าเขาจบ MBA จากที่นั่นเลย แล้วกำลังจะเข้ามารับตำแหน่งบริหารอย่างเต็มตัว คงจะได้เป็น 'ท่านรอง' เร็วๆ นี้แหละ" ครูมินตรา ครูสอนคณิตศาสตร์รีบเสริมทันที "จริงเหรอ! ตายแล้ว! ฉันเห็นรูปเขาตอนรับปริญญาในนิตยสารของโรงเรียนหล่อมากดูดีมีชาติตระกูลสุดๆ โสดด้วยนะยะ ชุดสูทคงจะเป๊ะปังน่าดู ชีวิตของพวกเราในโรงเรียนคงจะมีอะไรน่าสนใจขึ้นเยอะเลย" ครูรดากระซิบเสียงเบาลง แต่เต็มไปด้วยความสนใจใคร่รู้ "แล้วพวกเธอคิดดูสิ เขาต้องเดินตรวจงานในโรงเรียนบ่อยแน่ๆ อาจจะมาเดินตรวจถึงห้องพวกเราก็ได้ ฉันว่าเขาน่าจะเป็นผู้บริหารที่หนุ่มที่สุดและหล่อที่สุดเท่าที่เราเคยมีมาเลยนะ ใครที่ได้ทำงานใกล้ชิดนี่คงโชคดีสุดๆ" ไอวี่ ฟังการสนทนาเหล่านั้นด้วยความสนใจ เธอจินตนาการถึงภาพผู้ชายคนหนึ่งที่ดูดีมีอำนาจ แต่ความคิดของเธอก็ย้อนกลับไปหาดินภารโรงหนุ่มหล่อที่มาพร้อมกับกลิ่นเหงื่อและกล้ามเนื้อ ความหล่อเหลาที่ดูดิบและเป็นธรรมชาติของดินกลับสร้างความสั่นไหวในใจเธอมากกว่าภาพผู้บริหารที่สมบูรณ์แบบที่เพื่อนร่วมงานกำลังพูดถึง เธอไม่ได้ร่วมวงสนทนา แต่พยายามเก็บข้อมูลเกี่ยวกับ 'ท่านรองคนใหม่' ไว้ในใจอย่างเงียบๆ เพื่อเตรียมรับมือกับการเปลี่ยนแปลงในโรงเรียน หลังรับประทานอาหารเสร็จ ไอวี่ถือจานเดินออกจากโรงอาหารไปตามโถงทางเดินหลัก เธอตั้งใจจะนำจานไปเก็บก่อนขึ้นไปสอนคาบบ่าย ทันใดนั้นผู้ชายคนหนึ่งที่ดูดีมากในชุดที่เนี้ยบกริบ เสื้อเชิ้ตสีขาวผูกไทด์สีเข้ม และสวมทับด้วยเสื้อสูทสีเทาเข้มสั่งตัด ก็เดินสวนทางมาอย่างรวดเร็ว เขาดูมีบุคลิกที่เร่งรีบและดูดีมีระดับ รองเท้าหนังเงาดำขัดมันของเขาเปล่งประกายภายใต้แสงไฟ ทำให้เขายิ่งดูสง่างามขึ้นไปอีก แต่โชคร้าย... บริเวณนั้นเพิ่งถูกทำความสะอาดใหม่ มีน้ำเล็กน้อยจากถังน้ำที่ถูกยกออกไปไม่นาน ชายคนนั้นเดินพลาดไปเหยียบน้ำนั้นอย่างจัง น้ำสกปรกกระเด็นขึ้นมาเปรอะเปื้อนรองเท้าหนังเงาของเขา เขาหยุดเดินทันที ใบหน้าของเขาแสดงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะบ่นพึมพำออกมาอย่างหัวเสียด้วยภาษาอังกฤษสำเนียงเจ้าของภาษา: "Damn it! This is ridiculous." (บ้าเอ๊ย! ไร้สาระจริง ๆ) ไอวี่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เธอรู้สึกว่าการแสดงออกของเขาดูโอเวอร์เกินกว่าเหตุ แต่ความรู้สึกเห็นใจก็เกิดขึ้นมา เธอรีบเดินเข้าไปหาเขาอย่างไม่ลังเล ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้ายเนื้อดีสีขาวสะอาดของเธอออกจากกระเป๋า แล้วยื่นไปให้เขาอย่างสุภาพ "คุณคะ... ใช้ของฉันเช็ดก่อนได้นะคะ" ไอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ ชายหนุ่มคนนั้นหันมามอง ทำสีหน้าแปลกใจและงุนงงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองผ้าเช็ดหน้าที่เธอถืออยู่ เขาคงไม่คาดคิดว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากครูสาวที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ไอวี่ก็ตัดสินใจก้มตัวลงไปเล็กน้อย แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าของเธอค่อยๆ เช็ดคราบน้ำสกปรกออกจากรองเท้าหนังเงาของเขาอย่างเบามือ เป็นการกระทำที่สุภาพและมีความเป็นธรรมชาติอย่างน่าประหลาด จนทำให้ชายหนุ่มคนนั้นตกใจและยืนนิ่งไปชั่วขณะ ไอวี่ ลุกขึ้นยืน ยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร โดยไม่รอคำขอบคุณ "เรียบร้อยแล้วค่ะ ครั้งหน้าเดินระวังๆ นะคะ" นี่คือการเผชิญหน้าครั้งแรกของ ไอวี่ กับ ชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจ เป็นการเริ่มต้นที่เหนือความคาดหมาย โดยที่ ไอวี่ ยังคงไม่รู้ว่าเธอเพิ่งเช็ดรองเท้าให้กับผู้บริหารคนสำคัญของโรงเรียนแห่งนี้ ยอร์ช ในวัย 28 ปี ยืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเดิน เขาไม่ได้เดินตามไอวี่ไปทันที ดวงตาคมกริบของเขามองตามร่างของครูสาวที่เดินขึ้นบันไดไปยังอาคารเรียนจนกระทั่งเธอหายลับตาไป เขาเลื่อนสายตาลงมองรองเท้าหนังเงาดำของตัวเอง ที่ตอนนี้สะอาดเอี่ยมอ่องไร้คราบน้ำสกปรก เขายังคงรู้สึกถึงสัมผัสที่อ่อนโยนของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น และความนุ่มนวลของมือที่ก้มลงเช็ดรองเท้าให้เขา ยอร์ชค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง แล้วคลี่ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มนั้นไม่ได้แสดงถึงความขอบคุณ แต่เป็นการแสดงออกถึงความประหลาดใจและความสนใจที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เขาไม่เคยเจอใครที่มีความกล้า และไร้เดียงสาถึงขนาดก้มลงเช็ดรองเท้าให้คนแปลกหน้ามาก่อน “น่าสนใจ... ” เขาคิดในใจ ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ภายในห้องทำงานผู้บริหารที่กว้างขวางและทันสมัย ยอร์ชนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง เขาอยู่ในอิริยาบถสบายๆ แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความจริงจังในการทำงาน เขาเพิ่งเริ่มตรวจเอกสารและประวัติของครูและบุคลากรในโรงเรียนเพื่อทำความเข้าใจโครงสร้างทั้งหมด เขาเปิดอ่านแฟ้มเอกสารไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงแฟ้มของครูอัตราจ้างคนใหม่วิชาภาษาอังกฤษ เขาสะดุดกับภาพถ่ายสมัครงานขนาด 1 นิ้วที่ติดอยู่ตรงมุมเอกสาร ภาพนั้นคือใบหน้าของ ไอวี่ หญิงสาวผู้มีรอยยิ้มเป็นมิตรและมีแววตาที่ใสซื่อเป็นใบหน้าเดียวกับคนที่เพิ่งก้มลงเช็ดรองเท้าให้เขาเมื่อช่วงกลางวัน ยอร์ชวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ แล้วใช้นิ้วเคาะเบาๆ ที่ภาพถ่ายนั้น รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอีกครั้ง เขาจดจำเธอได้ทันที เขาสั่งตัวเองให้ละความสนใจไปจากภาพถ่าย แล้วเริ่มอ่านประวัติของเธออย่างละเอียดด้วยความสนใจเป็นพิเศษ ชื่อ: ไอวี่ อายุ: 24 ปี สถานะ: ครูอัตราจ้าง การศึกษา: จบปริญญาตรีด้านภาษาอังกฤษด้วยเกียรตินิยมอันดับสอง ยอร์ช อ่านทุกบรรทัดในประวัติของเธอ ตั้งแต่ที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ ไปจนถึงเหตุผลในการมาสมัครงาน เขาใช้เวลาในการอ่านแฟ้มนี้มากกว่าครูคนอื่นๆ ทั้งหมด ความสนใจในตัวไอวี่ ไม่ใช่เพียงแค่ความสนใจในฐานะบุคลากร แต่เป็นความสนใจในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งที่กล้าทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำ “ครูภาษาอังกฤษ…” ยอร์ชปิดแฟ้มเอกสารอย่างช้าๆ เขาลุกขึ้นยืนเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นสนามของโรงเรียน เขาเห็น ดิน ภารโรงหนุ่มกำลังใช้สายยางรดน้ำต้นไม้อยู่ บุคลิกและรูปลักษณ์ของดินทำให้เขาอดรู้สึกสงสัยไม่ได้ ยอร์ชหันกลับมาที่โต๊ะทำงาน หยิบแฟ้มของไอวี่ขึ้นมาอีกครั้ง ความสงสัยในตัวภารโรงหนุ่มคนนั้นถูกแทนที่ด้วยความสนใจในตัวครูสาวอย่างรวดเร็ว เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาต้องการรู้จักไอวี่ให้มากกว่านี้ เขาต้องการให้ครูสาวคนนี้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตในโรงเรียนของเขา