ตอนที่ 9 : หน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

ที่ห้องพักครูกลุ่มสาระภาษาต่างประเทศ ไอวี่กำลังนั่งเตรียมเนื้อหาการสอนสำหรับวันรุ่งขึ้นอย่างเงียบๆ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังเลิกเรียน ประกายครูผู้สอนภาษาญี่ปุ่น เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางอ่อนเพลีย เธอนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับวางหนังสือที่เพิ่งใช้ในการสอนเสร็จลงบนโต๊ะเสียงดัง "โอ๊ย... สอนเยอะมากเลยวันนี้ ไหนจะต้องทำบอร์ดผู้บริหารอีก" ประกายบ่นออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย "บอร์ดผู้บริหารหรอคะ" ไอวี่ถามขึ้นด้วยความสนใจเล็กน้อย "ก็ใช่น่ะสิ ท่านรองกลับมาแล้วและเพิ่งได้รับตำแหน่ง ก็ต้องจัดบอร์ดใหม่ แต่ว่าฉันน่ะมีนัดกับผู้ชายน่ะสิ ไม่อยากจะเลื่อนนัดเขาด้วย" ประกายพูดพลางเหลือบตาไปยังไอวี่ อย่างมีความหวัง ไอวี่เข้าใจได้ทันทีถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ เธอยิ้มและเสนอตัวอย่างเต็มใจ "เอ่อออ... ไอวี่เองก็เพิ่งได้มาทำงาน ถ้าพี่ประกายมีอะไรจะให้ไอวี่ช่วยก็บอกมาได้เลยนะคะ" "แหม เกรงใจจังเลยน้องไอวี่" ประกายแสร้งพูด แต่ในใจลึกลึกเธอกลับดีใจอย่างมากที่งานหนักกำลังจะถูกโอนไปให้รุ่นน้อง "พี่ประกายใช้งานไอวี่ได้เลยนะคะ ถือว่าเป็นการตอบแทนที่พี่ประกายช่วยสอนงานไอวี่ด้วย" ไอวี่กล่าวด้วยความจริงใจ เพราะเธอรู้สึกขอบคุณรุ่นพี่ที่ให้ความช่วยเหลือในการปรับตัวเข้ากับโรงเรียน "เอางั้นหรอ" "ใช่ค่ะ จะต้องทำบอร์ดผู้บริหารใช่ไหมคะ เดี๋ยวไอวี่จัดการเองค่ะพี่ประกาย ส่งข้อมูลให้ไอวี่ก็พอ สมัยนี้มี Canva AI ทำแป๊บเดียวแหละค่ะ" ไอวี่กล่าวอย่างมั่นใจในทักษะด้านเทคโนโลยีของตนเอง "แหม เด็ก Gen Z นี่เค้าไฟแรงจังเลยนะ พี่ล่ะช๊อบ ชอบ" ประกายกล่าวอย่างโล่งใจ "ไอวี่อยากเรียนรู้งานค่ะ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนใหญ่และมีสภาพแวดล้อมที่ดี ไอวี่อยากอยู่ที่นี่ไปนานๆ ค่ะ ถ้ามีรุ่นพี่อย่างพี่ประกายคอยช่วยเหลือและให้คำปรึกษาไอวี่คงจะมีความสุขกับการทำงาน" "แหม เธอก็พูดไปนะ ฮิฮิฮิ เอาเป็นว่าเดี๋ยวพี่จะส่งข้อมูลให้ก็แล้วกัน ไว้ว่างๆ ก็ค่อยทำนะ" ประกายกล่าวอย่างอารมณ์ดี "ได้เลยค่ะพี่" ประกายแสร้งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนที่จะหันไปหยิบโทรศัพท์ iPhone 17 สีส้มขึ้นมาและเริ่มแชทกับแฟนหนุ่มอย่างสบายอารมณ์ ส่วนไอวี่หันกลับไปเปิดหนังสือเรียนเพื่อเตรียมเนื้อหาการสอน เป็นเวลาเกือบ 5 โมงเย็น ครูในห้องพักครูเริ่มทยอยกันออกจากห้องแล้ว เหลือเพียงไอวี่ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอเปิดโปรแกรมออกแบบและกำลังเตรียมข้อมูลสำหรับการทำบอร์ดผู้บริหาร ไอวี่สำรวจรายชื่อผู้บริหารโรงเรียนรวมทั้งหัวหน้าและเจ้าหน้าที่ฝ่ายต่างๆ อย่างละเอียด เพื่อดูโครงสร้างและจัดวางตำแหน่ง ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดอยู่กับใบหน้าของชายคนหนึ่ง เค้าโครงหน้าตาดูคุ้นเคย เหมือนกับว่าเธอเคยเห็นเขาจากที่ไหนมาก่อน เมื่อเพ่งมองอย่างละเอียด เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเขาคือผู้ชายที่เดินเหยียบน้ำจนรองเท้าเปรอะ แล้วเธอได้ใช้ผ้าเช็ดหน้าก้มเช็ดคราบเปรอะบนรองเท้าให้เขาเมื่อช่วงกลางวัน! ไอวี่เลื่อนสายตาลงไปอ่านรายชื่อและตำแหน่งอย่างละเอียด ทำให้เธอถึงกับสตั๊นไป ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "คุณพิรัชย์ สินธปกรณ์ รองผู้อำนวยการ" ชื่อในเอกสารคือ พิรัชย์ ซึ่งเป็นชื่อทางการของ 'ยอร์ช' ที่เพื่อนร่วมงานพูดถึง ไอวี่จ้องมองรูปภาพนั้นพร้อมกับความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว: ผู้ชายที่ดูดีมีอำนาจและมีฐานะสูงส่งคนนั้นคือคนที่เธอก้มลงเช็ดรองเท้าให้งั้นหรือ? ความอับอายและตื่นเต้นผสมปนเปกันไป ในขณะที่ไอวี่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิด เสียงประตูก็เปิดออกและดินก็เดินเข้ามาพร้อมกับไม้กวาดและที่ตักผงในมือ เขาสวมเสื้อยืดทำงานที่ดูสะอาดและดูดีเสมอแม้จะอยู่ในชุดภารโรง เขาเริ่มทำความสะอาดห้องพักครูอย่างเงียบๆ พลางชำเลืองมองดูไอวี่เป็นพักๆ แต่เขาก็เลือกที่จะปิดปากเงียบไม่ทักทายอะไรเธอ เพราะเกรงว่าจะไปรบกวนการทำงานของเธอ ไอวี่หันมามองดิน แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร ยังคงตั้งใจทำงานที่อยู่ตรงหน้าต่อไป เมื่อดินกวาดพื้นมาใกล้โต๊ะของไอวี่ เขาหยุดการทำงานและเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ครูไอวี่จะกลับกี่โมงครับ" "ไอวีีบอกไม่ได้หรอกค่ะ ตอนนี้งานยังไม่เสร็จ" ไอวี่ ตอบโดยที่สายตายังคงจับจ้องที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "ถ้างานเสร็จแล้วโทรบอกผมนะครับ ผมจะขึ้นมาล็อคห้องให้" ดินเสนอตัว "ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ดินกลับได้เลย ทิ้งกุญแจไว้ให้ไอวี่ก็พอ เดี๋ยวไอวี่จัดการเอง" "แบบนั้นไม่ได้นะครับ คุณจะอยู่คนเดียวได้ยังไง" ดิน กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความกังวล "ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะพี่ดินกลับเถอะ ไอวี่ต้องการสมาธิในการทำงาน" ไอวี่ตัดบทพูดแค่นั้น ทำให้ดินไม่กล้าที่จะรบกวนเธออีกต่อไป หลังจากที่จัดการเก็บกวาดทำความสะอาดห้องพักครูเสร็จเรียบร้อย ดินก็เดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วปิดประตูลงเบาๆ ตะวันเริ่มลับขอบฟ้าไปทีละนิด ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา ดินกลับไปยังที่พักของตัวเองแล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นห่วงเธอ แต่ด้วยการตัดบทของไอวี่ ทำให้เขาไม่กล้าที่จะเซ้าซี้และรบกวนเธอ ด้วยรู้สถานะของตัวเอง ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอเป็นเพียงความสัมพันธ์ทางร่างกายเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ซึ่งเค้าเองก็พอใจ เพราะตอนนี้เค้าเองก็ยังไม่พร้อมที่จะผูกมัดกับใครเช่นกัน ในห้องพักเก่าๆ ของ ดิน ของที่วางอยู่ในห้องดูจะเรียบง่ายและไม่มีอะไรมากมายนัก แต่สิ่งที่มีมูลค่านั้นคือ MacBook ราคาแพงที่เขาหยิบขึ้นมาวางบนโต๊ะและเปิดดูข้อมูลการบริหารงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ ที่ซึ่งเขาเป็นทายาทรุ่นต่อไป ดินเพิ่งกลับมาจากเรียนปริญญาโทที่ต่างประเทศ และถูกบีบให้แต่งงานกับลูกสาวของประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ เขาไม่ต้องการตกอยู่ภายใต้การคลุมถุงชน จึงเลือกที่จะหันหลังและหนีมากบดานโดยที่ปกปิดชื่อและนามสกุลที่แท้จริง เขาเลือกที่จะมาเป็นภารโรงอยู่ในโรงเรียนเอกชนแห่งนี้ ดินยังคงทำหน้าที่ติดตามรายงานและความเคลื่อนไหวภายในบริษัทอยู่ตลอด ผ่านทางแล็ปท็อปคู่ใจ เพื่อไม่ให้ขาดการติดต่อจากโลกธุรกิจ นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เขามักจะถูกทักว่าเขาดูไม่เหมือนภารโรงเลยแม้แต่น้อย ทั้งหน้าตาผิวพรรณและบุคลิกภาพ เขาจึงต้องพยายามทำตัวให้กลมกลืนและเหมาะสมกับตำแหน่งภารโรงมากที่สุด ใช่แล้ว... เขาจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเขาคือ ‘ไต้ฝุ่น หรือ วายุภัค เตชะวงศ์วรากุล’ ทายาทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้ที่หนีการแต่งงานมา ความสัมพันธ์ทางกายกับครูอัตราจ้างสาวในห้องเก็บของลับๆ เป็นเพียงการเติมเต็มความต้องการทางร่างกาย และเป็นการผ่อนคลายจากความตึงเครียดของชีวิตเท่านั้น