ไอวี่เหลือบไปเห็นรถเมล์สายประจำที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าจอดที่ป้ายพอดี ควันจากท่อไอเสียและเสียงเครื่องยนต์กระหึ่มเหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิต เธอใช้จังหวะที่ยอร์ชกำลังชะงักกับคำถามของเธอ รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระชากแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างสุดกำลัง
"ปล่อยค่ะ! รถมาแล้ว"
"ไอวี่! เดี๋ยวสิ เรายังคุยกันไม่รู้เรื่อง!" ยอร์ชพยายามจะคว้าตัวเธอไว้รอบสอง แต่ไอวี่อาศัยความคล่องตัวที่มากกว่าก้าวขึ้นไปบนรถเมล์ที่ฝูงคนกำลังกรูแย่งกันขึ้น
เธอไม่หันกลับไปมองข้างหลัง ไม่สนเสียงเรียกของเขาที่ดังไล่หลังมา ไอวี่เบียดตัวเข้าไปยืนอยู่กลางรถที่แน่นขนัด มือข้างหนึ่งเกาะราวไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างโอบประคองถุงยาและหน้าท้องของตัวเองไว้อย่างหวงแหน
ยอร์ชยืนเคว้งอยู่ริมถนน เขามองตามรถเมล์คันสีแดงที่พ่นควันดำคลุ้งหายไปในสายตา ท่ามกลางแดดจ้าที่แผดเผา ความรู้สึกผิดบาปและความโหยหาตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก
เขารู้ดีว่าถ้าเขาจะสั่
