ไอวี่พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ทว่าทันทีที่ขยับกาย โลกทั้งใบกลับหมุนคว้างจนเธอมองเห็นภาพซ้อน แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาดูจ้าจนตาพร่ามัว
"อุ๊ย..."
เธอยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายที่อ่อนแอจากการพักผ่อนไม่เพียงพอและอาการแพ้ท้องที่รุมเร้าทำให้ขาของเธอหมดแรงลงดื้อๆ ร่างบางเสียหลักโอนเอนเกือบจะตกจากม้านั่งไม้ตัวยาว
"ไอวี่!"
เสียงทุ้มอันคุ้นหูที่เธอเพิ่งหนีมาไม่กี่ชั่วโมงก่อนดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็ว ยอร์ชเข้าถึงตัวเธอได้ทันท่วงทีในจังหวะที่ร่างของเธอกำลังจะร่วงลงกระแทกพื้นปูนซีเมนต์แข็งๆ
วงแขนแกร่งโอบรัดร่างบางไว้แน่น มือข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังส่วนอีกข้างช้อนเข้าที่ใต้พับเข่าก่อนจะอุ้มเธอขึ้นแนบอกอย่างถือวิสาสะ
"ปล่อย... ฉัน..." ไอวี่พยายามเค้นเสียงที่สั่นเครือแต่ดวงตายังคงปิดสนิทด้วยความวิงเวียน มือที่ไร้เรี่ยวแรงปัดป่ายไปโดนเสื้อเชิ้ตราคาแพงของยอร์ชจนมัน
