ตอนที่ 4 : ภารโรงหนุ่มเจ่าเสน่ห์

ไม่ถึงสองนาทีดินก็วิ่งขึ้นบันไดมาหาเธอ เขาสวมเสื้อยืดทำงานที่เต็มไปด้วยเหงื่อเล็กน้อยจากการทำความสะอาดสนาม ร่างกายของเขาดูแข็งแรงและดูดีอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเห็นไอวี่นั่งหน้าซีดอยู่ สีหน้าของดินก็เปลี่ยนเป็นกังวลทันที เขานั่งลงข้างเธอ ตรวจสอบข้อเท้าของเธออย่างระมัดระวัง มือที่ใหญ่และอบอุ่นของเขาแตะสัมผัสที่ข้อเท้าบวมๆ ของเธออย่างแผ่วเบา การสัมผัสที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ ไอวี่รู้สึกซาบซึ้งและใจเต้นในเวลาเดียวกัน "ข้อเท้าบวมมากครับครูไอวี่ คุณลุกเดินเองไม่ได้หรอกครับ ผมจะพาไปห้องปฐมพยาบาล" ดินกล่าวก่อนจะช้อนตัวไอวี่ขึ้นอุ้มอย่างง่ายดายและมั่นคง ราวกับเธอเป็นเพียงเด็กน้อย ร่างกายที่แข็งแรงและอบอุ่นของเขาแนบชิดกับเธอ ดินอุ้มไอวี่ไปยังห้องปฐมพยาบาลที่อยู่ชั้นล่าง ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีใครอยู่แล้ว เขาค่อยๆ วางเธอลงบนเตียงปฐมพยาบาลที่ปูด้วยผ้าขาวสะอาด ดินเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลและน้ำแข็งมาอย่างคล่องแคล่ว บ่งบอกถึงความเป็นมืออาชีพที่เกินกว่าภารโรงทั่วไปจะทำได้ เขาถอดรองเท้าของเธอออกอย่างเบามือ ก่อนจะใช้แอลกอฮอล์เช็ดทำความสะอาดบริเวณที่ถลอกเล็กน้อยที่ข้อเท้า ขณะที่ดินกำลังประคบน้ำแข็งให้เธออย่างใจเย็น ไอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขา แผ่นหลังที่กว้างกล้ามเนื้อไบเซ็บที่ขยับไปตามการเคลื่อนไหว และความตั้งใจจริงที่ปรากฏบนใบหน้าของเขา ทำให้เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด "พี่ดินคะ... ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่มีพี่ดิน ไอวี่ไม่รู้จะทำยังไงเลยค่ะ" ไอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ดินเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ รอยยิ้มของเขาทำให้ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ดูซับซ้อน ประกายที่ ไอวี่ คิดว่าไม่น่าจะมีอยู่ในสายตาของภารโรงที่ทำงานหนัก "ผมบอกแล้วไงครับครูไอวี่ มีอะไรให้ช่วยเรียกผมได้ตลอด ผมไม่ชอบเห็นผู้หญิงสวยๆ เจ็บตัวหรอกครับ" ดิน กล่าว เสียงของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เกินกว่าความหวังดีธรรมดา