"ผมขอโทษครับครูไอวี่ แต่ผม..." ดินกล่าวเสียงพร่า
"อย่าขอโทษเลยค่ะพี่ดิน ไอวี่ก็ต้องการพี่ดินเหมือนกัน" ไอวี่ตอบน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความต้องการที่ไม่สามารถปิดบังได้
ดินยิ้มอย่างมีเสน่ห์ เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธออย่างช้าๆ ด้วยการเคลื่อนไหวที่นุ่มนวลแต่ชำนาญ เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดออกเผยให้เห็นผิวขาวเนียนและเสื้อชั้นในลูกไม้สีอ่อน เขาใช้มือลูบไล้ไปตามหน้าท้องของเธออย่างแผ่วเบา
"เราไม่ควรอยู่ที่นี่ครับครูไอวี่" ดินกระซิบข้างหูเธอ "ผมมีห้องเก็บของลับๆ ที่อยู่ชั้นใต้ดิน เป็นห้องที่ไม่มีใครเข้ามายุ่งเกี่ยว ผมจะพาคุณไปที่นั่นครับ"
ไอวี่พยักหน้าอย่างไม่ลังเลเธอเชื่อใจเขาอย่างหมดใจ
ดินอุ้มไอวี่ที่ข้อเท้ายังแพลงอยู่ขึ้นมาอย่างง่ายดาย แล้วเดินตรงไปยังประตูหลังของโรงเรียน เขาเปิดประตูเหล็กเล็ก ๆ บานหนึ่ง แล้วพาเธอเดินลงไปตามบันไดแคบๆ สู่ชั้นใต้ดินที่มืดสลัว จนกระทั่งมาถึงห้องเก็บของขนาดเล็กที่ถูกซ่อนไว้ ห้องนั้นเต็มไปด้วยผ้าใบเก่าๆ และมีเบาะหนังเก่าๆ วางอยู่มุมห้อง