เมฆาเบือนหน้าหนีทันทีเหมือนเด็กโดนจับได้ แต่สายตายังมีแววระยิบระยับบางอย่างที่เมฆินทร์ไม่เคยเห็นมาก่อนในดวงตาของพี่ชายผู้เยือกเย็นคนนี้
“ขับรถดีๆ นะครับ อย่ามัวแต่คิดถึงใครบางคนจนลืมทางกลับบ้านล่ะ”
“เพ้อเจ้อน่า”
ประตูรถปิดลงพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ของเมฆา
รอยยิ้มที่เขาไม่รู้ตัวว่ามีติดอยู่บนใบหน้าตลอดทางกลับบ้าน และนั่นคือจุดเริ่มต้นเล็กๆ ของเรื่องใหญ่ในหัวใจของมาเฟียผู้เก็บอารมณ์ได้เก่งที่สุดคนหนึ่ง…
ลักษิกาคงไม่รู้เลยว่าคำพูดที่หลุดออกมาด้วยความกล้าเพียงเสี้ยววินาทีนั้นได้ทิ้งแรงสั่นไหวบางอย่างในหัวใจของเมฆาไว้แล้ว
และไม่มีทางที่เขาจะทำเป็นมองข้ามมันได้อีกต่อไป...
บ่ายวันหนึ่ง...เสียงหัวเราะของเด็กสองคนอย่างมะลิและมาคินดังก้องอยู่ภายในสวนดอกไม้ เด็กหญิงคนพี่วิ่งนำหน้า หัวเราะไป พลางหันมาเร่งให้น้องชายตัวอ้วนป้อมในวัยขวบครึ่งให้เร่งตามมา
มาคินวิ่งตัวโย้ แก้มกลมๆ กระเพื่อมทุกครั้งที่
