คืนนี้ เมืองฮ่องกงยังคงเต็มไปด้วยแสงนีออนและเสียงผู้คนเหมือนเดิม ทว่าในรถคันหนึ่งที่กำลังแล่นฝ่าถนนไปยังโรงพยาบาลกลางเมือง ชีวิตของครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวหนึ่งกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่ทั้งเปราะและงดงาม
ลัลน์ลลิตนั่งอยู่ข้างเตียงฉุกเฉิน มือยังจับมือของเขาไว้แน่น หน้าผากของเธอแนบกับหลังมืออุ่นที่เปื้อนเลือดของเขา มะลินั่งซบอยู่บนตัก ร้องไห้จนหมดแรงและหลับไปในที่สุด ดวงตาเล็กๆ ปิดลงแต่ยังเปียกชื้น
เธอเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาอีกครั้ง เห็นเพียงปลายสายออกซิเจนที่พาดอยู่บนจมูก และหน้ากากพลาสติกที่แนบกับริมฝีปากที่เธอเพิ่งรู้ตัวเต็มที่ว่า…รักมากกว่าที่เคยคิดไว้เสียอีก
“ถ้าคุณไม่กลับมาหาฉันกับมะลิ…ฉันจะไม่ให้อภัยคุณเลย”
เธอพึมพำเบาๆ ทั้งน้ำตา เสียงแทบไม่ดังพอให้ใครได้ยิน
“คุณบอกเองว่าจะเดินไปด้วยกัน คุณต้องรักษาคำพูดของคุณ…คุณต้องกลับมาเป็นสามีของฉัน เป็นพ่อของลูกฉัน…กลับมานะคะ…”
ล้อ
