คำว่าลูกๆ ทำให้หัวใจเธออ่อนยวบเขายังคิดถึงลูกในท้องแม้ยามเจ็บหนัก…นี่มันไม่ใช่ผู้ชายที่ทำเพราะหน้าที่อีกต่อไปแล้วและเธอสัมผัสได้ชัดในทุกอณูของคำพูดเขาเธอก้มลงวางหน้าผากลงบนหลังมือของเขา
“ขอบคุณนะคะ ที่กลับมาหาเรา…”
เมฆินทร์ยกมือขึ้นช้าๆ และวางลงบนศีรษะของเธอลูบเบาๆ แบบที่เขามักทำเวลาปลอบเธอ
“แล้ว…มะลิอยู่ไหน” เขาถามพร่าๆ
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบ ประตูห้องก็ถูกเปิดออก หนูมะลิวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วในชุดเดรสที่เมฆาเตรียมไว้ให้ หลังจากเมื่อคืนนี้ลัลน์ลลิตฝากเด็กน้อยไว้ให้เขาดูแลเพราะคงไม่สะดวกให้เธอมาเฝ้าเมฆินทร์เป็นเพื่อนเธอ
“คุณพ่อ!” เสียงเล็กๆ ดังลั่นห้อง
เมฆินทร์หันไปมองทันที แม้ปวดแค่ไหนก็ยังฝืนยิ้มกว้าง เด็กหญิงวิ่งมาถึงข้างเตียงแล้วจับมือเขาที่ว่างอยู่อย่างแน่น
“คุณพ่อเจ็บมั้ยคะ มะลิกลัว…กลัวว่าคุณพ่อจะไม่ตื่น”
มือใหญ่สั่นน้อยๆ แต่ก็ยกขึ้นลูบผมเด็กสาว
“พ่ออยู่ตรงนี้ครับ…อยู่ก
