ยามค่ำคืนในคฤหาสน์มักเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดกระทบใบไม้ดังแผ่วเบา แต่ในช่วงหลายสัปดาห์หลังคลอด บรรยากาศเงียบสงบเหล่านี้กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องจิ๋วๆ ของเด็กชายตัวน้อยซึ่งเป็นเจ้าของหัวใจของทุกคนในบ้านอย่างสมบูรณ์แบบ
ลัลน์ลลิตเหนื่อยล้าจากการให้นมและพักผ่อนน้อยในช่วงสัปดาห์แรก ทำให้วันนี้เธอหลับลึกตั้งแต่หัวค่ำบนเตียงใหญ่ ผ้าห่มนุ่มสีครีมคลุมร่างเธอไว้จนถึงไหล่ เธอนอนขดอยู่เล็กน้อยตามสัญชาตญาณของแม่ที่เพิ่งผ่านวันอันเหน็ดเหนื่อย เงาจากโคมไฟหัวเตียงทาบลงบนแก้มซีดๆ ที่ยังงดงามเสมอ
ตรงเตียงเด็กข้างเตียงใหญ่ มาคินขยับตัวไปมาพร้อมเสียงงอแงเบาๆ จนน่าเอ็นดู เสียงเล็กๆ นั้นทำให้ผ้าม่านหรูราวกับสั่นไหว แต่ไม่ดังพอที่จะปลุกแม่ของเขา
คนที่ได้ยินก่อนกลับเป็นชายร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องแต่งตัว มาเฟียผู้โหดเหี้ยมในวงการ ผู้ชายที่ลูกน้องนับร้อยหวาดกลัวเพียงได้ยินชื่อ แต่เวลานี้…ภาพนั้นไม่เหลื
