“ดื้อมากค่ะ ดิ้นทั้งวันเลย เหมือนอยากออกมาดูโลกเต็มที่แล้ว”
เขาก้มลงแนบริมฝีปากชิดหน้าท้องของเธอ เหมือนเพื่อรับฟังเสียงชีวิตเล็กๆ ภายใน เขานิ่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะยิ้ม และนั่นทำให้เธอใจเต้นทุกครั้งเพราะเมฆินทร์มักยิ้มแบบนี้เฉพาะเวลาที่เกี่ยวกับเธอหรือลูกเท่านั้น
มะลิรีบปีนขึ้นมาบนโซฟาพร้อมเสียงหัวเราะร่าเริง
“คุณพ่อขา! เมื่อกี้น้องเตะมะลิด้วยค่ะ เตะแรงมากเลยนะคะ”
เมฆินทร์อุ้มลูกสาวขึ้นมานั่งบนตัก ลูบหัวเด็กหญิงด้วยความรักที่ชัดเจนจนลัลน์ลลิตมองแล้วหัวใจอ่อนยวบ
“พ่อจะบอกน้องให้ครับว่าห้ามเตะพี่สาวแรง เดี๋ยวพี่จะเจ็บนะ”
ภาพนั้น…อบอุ่นเสียจนเธอเผลอคิดขึ้นมาเงียบๆ ว่า บางที ความสุขของเธออาจจะไม่ต้องการอะไรอีกแล้วนอกจากเขาและลูก
ค่ำคืนนั้นฝนโปรยบางๆ เหมือนกลัวจะรบกวนความสงบในห้องนอนใหญ่ ลัลน์ลลิตนอนหนุนแขนสามี ในขณะที่เขากอดเธอไว้แน่นอย่างระมัดระวัง พยายามประคองให้เธอไม่รู้สึกอึดอัดแม้ท้อง
