คำพูดนั้นทำให้พันทิวาเงียบกริบหน้าแดงแบบไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่นิดเดียว วัชระหัวเราะเบาๆ กับปฏิกิริยาของเธอ เขาวางธนบัตรสีเทาเอาไว้บนโต๊ะโดยไม่คิดจะรับเงินทอนก่อนเดินออกจากร้านไปพร้อมกับท่าทางราวกับผู้ชนะ ชนะเพราะสามารถทำเธอเขินได้สำเร็จ
เธอยืนมองตามเขาจนรถเคลื่อนออกไป หัวใจเต้นแรงจนต้องยกมือแตะอกตัวเองเบาๆ
“บ้าเอ๊ย…” เธอบ่นแต่รอยยิ้มบนมุมปากกลับหุบไม่ลง
ไม่รู้ว่าเขาจะจีบจริงหรือแค่แกล้ง
แต่ที่แน่ๆ คืนนี้คนที่จะนอนไม่หลับคงไม่ได้มีแต่เขาเสียแล้ว
สองสัปดาห์ต่อมา
เช้าวันนี้บ้านทั้งหลังเงียบสงบในแบบที่แตกต่างจากทุกวัน ราวกับลมหายใจของคฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่เต้นช้าลงจากเดิมเล็กน้อย เพราะคนสำคัญที่สุดของบ้านอย่างลัลน์ลลิตกำลังเผชิญอยู่กับอาการแพ้ท้องที่ดูจะหนักกว่าวันก่อนๆ หลายเท่า
ท้องฟ้านอกหน้าต่างยังสว่างไม่เต็มที่ดีนัก แสงอาทิตย์ยามเช้าสีทองอ่อนลอดผ่านผ้าม่านลูกไม้เข้ามา แตะลงบนปลายผมของ
